نمازخوان بی بصیرت
«عطاء بن ابی رباح»1می گوید: مرد نابینایی را دیدم که قبلاً در سپاه عمر سعد در کربلا حضور داشت، از او پرسیدم: چرا چشمانت کور شده است؟ گفت: من در کربلا روز عاشورا (در میان لشکر عمر سعد) حاضر بودم؛ ولی نه نیزه ای انداختم و نه شمشیر زدم ونه تیری افکندم. هنگامی که امام حسین علیه السلام کشته شد، به خانه ام بازگشتم. شب شد، نماز عشا را خواندم و سپس خوابیدم. شخصی در عالم خواب نزد من آمد و گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله را اجابت کن. گفتم: مرا به رسول خدا صلی الله علیه و آله چه کار؟ گریبانم را گرفت و مرا کشان کشان به سوی آن حضرت برد. ناگاه آن حضرت را در بیابانی دیدم که نشسته بود، آستینش را بالا زده و حربه ای در دستش بود و در پیش رویش فرشته ای ایستاده بود که در دستش شمشیری از آتش داشت. او نُه نفر از دوستان مرا کشت. به هر یک از آنها که شمشیر می زد، آن شخص در آتش، شعله ور می شد. نزد آن حضرت رفتم و دوزانو نشستم و عرض کردم: «السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا رَسُولَ اللَّه !» حضرت،جواب سلام مرا نداد و درنگی طولانی کرد. سپس سرش را بلند کرد و فرمود: ای دشمن خدا! حرمت مرا هتک کردی و عترت مرا کشتی و حقّم را رعایت نکردی و آنچه خواستی انجام دادی. عرض کردم: ای رسول خدا! سوگند به خدا! نه شمشیر زدم و نه نیزه افکندم و نه تیر انداختم. فرمود: «صَدَقْتَ وَ لَکِنَّکَ کَثَّرْتَالسَّوَاد؛ راست می گویی؛ ولی موجب افزودن سیاهی لشکر دشمنان شدی.» نزدیک من بیا! نزدیک شدم. ناگاه طشتی پر از خون دیدم. به من فرمود: این خون، پسرمحسین علیه السلام است. آنگاه از همان خون اندکی بر چشم من کشید. بیدار شدم. دیدم نابینا شده ام و تا حال همچنان نابینایم.2بنابراین، اگر نماز حقیقتاً اقامه شود برای نمازگزار راستین دستاوردهای ارزشمندی به همراه دارد که مهم ترینش قرار گرفتن در سایة امن الهی است. نوشته ای که پیش رو دارید، می کوشد تا ارتباط متقابل نماز و حماسة عاشورا وپناهندگی امام حسین علیه السلام را در بحرانی ترین لحظه های زندگی به نمازنشان دهد. باشد که برای ما هم درس زندگی و الگویی حیاتبخش گردد.
پی نوشت:
1- مفتی اهل مکّه، م 114ق.
1- اللهوف، سید بن طاووس، نشر جهان، تهران، 1348ش، ص137.
منبع: ماهنامه اطلاع رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان شماره159.
