معنا و ماهیت نماز
نماز در زبان فارسی معادل معنای اصطلاحی صلاه است. صلاه در لغت عرب به چند معنا از جمله آتش افروختن، دعا ، تبریک و تمجید است.[۱] و در اصطلاح ، عبادت مخصوص مسلمانان است که دارای اجزاء، اعمال، شرایط و احکام و فلسفه خاصی است .
گروهی از دانشمندان گفتهاند اصل صلاه از- صلاء- است و معناى صلّى الرّجل؛ یعنى او با این عبادت از نفس و جان خویش “صلاء” را که همان آتش افروخته خدایى است دور و برطرف کرد.[۲] روح و فلسفه نماز همان یاد خدا است، البته ذکرى که مقدمۀ فکر، و فکرى که انگیزه عمل بوده باشد، چنان که در حدیثى از امام صادق (ع) آمده است که در تفسیر جمله « وَ لَذِکْرُ اللَّهِ أَکْبَرُ »[۳] فرمود: “یاد خدا کردن به هنگام انجام حلال و حرام” ؛یعنى به یاد خدا بیفتد که به سراغ حلال برود و از حرام چشم بپوشد.
[۱] – راغب اصفهانى، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن،، ص ۱۹۰ و ۱۹۱، دارالعلم، الدار الشامیه – دمشق بیروت، چاپ اول، ۱۴۱۲ ق.
[۲] – راغب اصفهانى، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، همان.
[۳] – العنکبوت، ۴۵٫
