جایگاه نماز در قرآن
نماز، یاد خداست. در قرآن آمده است: «اذْکُرُونی أَذْکُرْکُمْ؛ مرا یاد کنید تا شما را یاد کنم». (بقره: 152)
در این آیه، خداوند با امر به یاد از او، شرط این را که او نیز به یاد بنده باشد، یاد کردن از او در این دنیا قرار داده است؛ یعنی اگر بندهای بخواهد که خدا او را یاد کند، باید او هم خدا را یاد کند: «اَقِمِ الصلاة لِذکْری؛ برای یاد من نماز به پا دار». (طه: 14)
خداوند در آیه اول میفرماید مرا یاد کنید و در این آیه فرمان میدهد با نماز مرا یاد کنید. ازاینرو، نماز، یاد خداست و یاد خدا در این دنیا سبب میشود که خدا در هر دو جهان، بنده را یاد کند.
آیات دیگری از قرآن، این مطلب را به شکل دیگری بیان میکنند: «وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِکْری فَإِنَّ لَهُ مَعیشَةً ضَنْکًا؛ و هر کس از یاد من روی بگرداند، او را زندگی سخت و تنگی خواهد بود». (طه: 124)
اهل دوزخ در پاسخ به این پرسش که چه چیزی شما را در دوزخ انداخته است، میگویند: «... یَتَساءَلُونَ عَنِ الْمُجْرِمینَ ما سَلَکَکُمْ فی سَقَرَ قالُوا لَمْ نَکُ مِنَ الْمُصَلِّینَ ... ؛ (اصحاب یمین) از گناهکاران میپرسند چه چیزی شما را در جهنم انداخت، گویند ما از نمازگزاران نبودیم». (مدثر: 42)
