نماز، عطیه خداست

نماز، عطیه خداست

نماز، عطیه خداست و رَه‏آوردِ سفر معراجى حضرت محمّد (صلّى الله علیه وآله وسلّم) و نمازگزار، سالک وادى عشق است و در هر قدمى سُلوکى و وصالى. نه آن‏چه قشریان گمان بردند که نماز، تکلیف است و تحمّل سختى.

آرى براى ناآشنایان و دُوران، تکلیف است تا به وظیفه عمل کنند و کم کم تحت جذبه‏هایش قرار گیرند و جذبه‏ها، اُنس بیاورد و اُنس، به عشق مبدّل گردد، تا جایى که نماز تنها روشنى چشم و سُوَیداى قلب حضرت محمّد (صلّى الله علیه وآله وسلّم) و محمدیان باشد که، «وقرّةُ عَینى فى الصَّلاةِ»(1) و عارف به این سرّ عشق گوید:

مرا غرض زنماز آن بود که پنهانى *** حدیث درد فراق تو با تو بگزارم

"مولوی"

آیا این نمازگزار را به دنیا توجّهى هست؟ و یا شیطان را به ایشان راهى است؟

آیا براى چنین عاشقانى، نماز تکلیف است و سنگینى؟(2) حاشا.

بهشت این نمازگزاران را دوام ذکر معشوق و دوام حضور و دوام شهود حضرت حق ودست از غیر حق شستن است که،

دو عالم را به یک بار از دل تنگ *** برون کردیم تا جاى توباشد

پی نوشت:
(1). تفسیر ملاصدرا، ج 3، ص 287؛ خصال صدوق، باب سوم، شماره 217.
(2). با توجه به آیه 7 سوره حجرات و فلاح‏السائل سیدبن طاوس، ص 157.