قال علی - علیهالسلام -:
و اذا قمت فی صلاتک للناس، فلا تکونن منفرا و لامضیعا فان فی الناس من به العلة و له الحاجة؛
و هنگامی که به نماز جماعت برای مردم میایستی باید نمازت نه نفرت آور و نه تضییع کننده باشد (نه آن قدر آن را طول بده که موجب تنفر مامومین شود و نه آن قدر سریع که نماز را ضایع کنی) چرا که در بین مردمی که با تو به نماز ایستادهاند، هم بیمار وجود دارد و هم افراد حاجتمند هست.
(نهج البلاغه، نامه 52)
