ادهم بن امیه

هنگامی که ابن زیاد از مکاتبه اهل عراق با امام حسین(علیه السلام) و حرکت آن حضرت به سوی کوفه آگاه شد، فرمان مراقبت از راه های بصره را به کارگزار خود صادر کرد تا مبادا کسی برای یاری امام حسین(ع) از بصره خارج شود. در این هنگام یزید بن ثُبیط تصمیم بر خروج  از بصره و پیوستن به کاروان حسینی را گرفت.
همراه ثبیط و پسرانش، ادهم هم از بصره خارج شد و در جایی در نزدیکی مکه به کاروان امام حسین(ع) پیوستند و همراه امام به کربلا رفتند.(1)

ادهم دست پرورده مردی از بزرگان شیعه و از دعوت کنندگان به امامت امام حسین(ع) است.  امیه بن ابی عبیده پدر ادهم از اصحاب رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) و از فضلای شیعه در بصره و از ناقلان حدیث بود.(2) از جمله علمایی بود که در مجلس علمی و ادبی بانویی شیعی به نام ماریه(فرزند منقذ و یا سعید) که خانه خود را مرکز علم و ترویج مکتب شیعه و تجمع دوستداران اهل بیت(علیهم السلام) قرار داده بود شرکت می کرد.

ادهم در حمله اول به شهادت رسید. مزار این شهید بزرگوار در مقبره دسته جمعی شهدای کربلا واقع در پایین پای امام(ع) است.(3)



پی نوشت:
1. تنقیح المقال، ج1، ص 106. اعیان الشیعه، ج 3، ص 232. فرسان الهیجاء، ج 1، ص 27.
2. تنقیح المقال، ج1، ص 106. معجم الکبیر طبرانی، ج1، ص 291. رجال شیخ طوسی، ص 6. الاستبعاب، ج 1، ص 107. اسدالغابة، ج1، ص 120 و 121. الاصابة، ج1، ص 269
3. تسمیة من قتل، ص 153. حدائق الوردیة، ص 104. اعیان الشیعه، ج 1، ص 610. تنقیح المقال، ج1، ص 106. ابصار العین، ص 192. وسیلة الدارین، ص 99.

منابع:
1. پژوهشی پیرامون شهدای کربلا، ج 1، ص 92.
http://lib.eshia.ir/26101/1/92/عبدى
2. سایت ویکی فقه
3. بر مدارعشق، شرح حال یاران امام حسین(ع). مرکز تحقیقات و پژوهش مؤسسه فرهنگی موعود عصر(عج). نشر موعود عصر(عج). چاپ دوم، زمستان 83. ص 37.