قال الصادق - علیهالسلام -:
ان الحسن بن علی - علیهالسلام - کان اذا قام فی صلاته ترتعد فرائضه بین یدی ربه - عز و جل - و کان اذا ذکر الجنة و النار اضطرب اضطراب السلیم ؛
وقتی امام حسن مجتبی (ع) به نماز میایستاد، تن مبارک حضرتش در مقابل پروردگار میلرزید و هرگاه یاد بهشت و جهنم مینمود، چون مار گزیده مضطرب و پریشان میشد و به خود میپیچید.
(بحارالانوار، ج 84، ص 258.میزان الحکمه، ج 5، ص 382)
