عدس منبع آهن و خونساز است، اما همچنان که اشاره خواهد شد از نظر طب سنتی مصرف زیاد عدس تولید کننده خون سوداوی و غلیظ است.
عدس حتما باید با مصلحات آن مانند انواع روغن یا گوشت های لطیف مصرف شود البته متخصصان تغذیه نیز دریافته اند که خاصیت خونسازی خوب عدس فقط در کنار گوشت خود را نشان می دهد.
مصرف عدس به صورت کنسرو که گاهی در برنامه روزانه جوانان وجود دارد اصلا توصیه نمی شود. از نظر طب سنتی جایگزین عدس ماش است که تا حد زیادی از برنامه غذایی ایرانیان کنار رفته است . عدس در برخی شرایط و برای برخی مزاج ها می تواند مفید باشد، اما مصرف زیاد آن برای هیچ مزاجی توصیه نمی شود.
طبیعت آن در حرارت مایل به اعتدال است در واقع پوست آن گرم و آب پخته شده پوست آن ملین است.
نفاخ و دیر هضم است و مصرف زیاد آن مولد خون سوداوی و سودا و غلیظ کننده خون و مانع عبور خون از عروق باریک است و باعث دیدن خواب های پریشان و تاریکی بینایی می شود.
آشامیدن آب پخته آن برای امراض ریه و سرفه و درد سینه مفید است. اگر بسیار خوب با سرکه پخته شود مقوی معده و بی نفخ است و پختن آن بدون سرکه نفاخ است.
سوپ آن با روغن بادام برای دوره نقاهت تب ها مفید است (کوتاه مدت) برای سوداوی مزاج ها و افراد با ضعف بینایی، معده و قولنج و مبتلا به بواسیر مضر است و سوزاننده خون است و حتی در مصرف زیاد و طولانی مدت زمینه ساز ابتلا به برخی بیماری هاست.
مصلح عدس پختن آن با روغن کنجد تازه، یا روغن گاو یا روغن بادام و یا سرکه و همراه با گوشت خوردن است.
