0

اوضاع آخرالزّمانی شیعیان

 
nazaninfatemeh
nazaninfatemeh
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : خرداد 1389 
تعداد پست ها : 81124
محل سکونت : تهران

اوضاع آخرالزّمانی شیعیان

کافی است کنترل تلویزیون را به دست بگیرید و از ساعت 8 تا 10 شب، خبرها را مرور کنید؛ در تمام تیترهای خبری، حتماً خبری از کشته شدن شیعیان و دوستداران اهل بیت(علیهم السلام) در گوشه‌گوشه‌ی جهان خواهید دید: یمن، بحرین، سوریه، عراق، افغانستان، پاکستان و نیجریه.  شاید خوب باشد بدانید که اگر در اخبار دقیق‌تر شوید و تمامی ابعاد آن را در نظر بگیرید، هیچ قشری را نمی‌یابید که همانند مؤمنان و شیعیان در انواع و اقسام شیوه‌های مردن قرار گرفته باشند: بعضی‌هایشان در اثر فقر می‌میرند، بعضی‌هایشان را می‌کشند و بعضی دیگر با سر به نیست کردن اعتقاداتشان، به خودکشی روح و جانشان دست می‌زنند.


پیش از آنکه روزگار ما فرا برسد، در روایات معصومان(ع)، دوران غیبت، به «سخت‌ترین دوران برای شیعیان» تعبیر شده است. دورانی که نه جان مؤمن در امان است، نه جسمش و نه اعتقاداتش.
در ادامه به برخی روایات آخرالزّمانی درباره‌ی شرایط سخت شیعیان می‌پردازیم.

هلاکت مؤمنان
در روایات بسیاری که درباره‌ی دوران غیبت آمده، از انواع مرگ سخن گفته شده است. مرگ سرخ، مرگ سفید، مرگ در اثر جنگ، مرگ در اثر زلزله و...؛ امّا روایات دو نحوه‌ی مردن را برای مؤمنان به تصویر کشیده است:

1. کشتار مؤمنان به دست دشمنان
در بسیاری از روایات اهل بیت(ع) به این موضوع اشاره شده است که چگونه مؤمنان در شام و عراق و دیگر مناطق به خاک و خون کشیده می‌شوند. برای نمونه می‌توان به زندگی پر از ترس و هراس مؤمنان در دوران ظهور سفیانی اشاره کرد. در روایتی که از امام باقر(علیه السلام) نقل شده است از زبان خداوند متعال آمده است: «در زمان غيبت او اولياى من خوار مى‏شوند و آنچنان‌كه سرهاى تُرك و ديلم هديه مى‏شود، سرهاى آنان نيز به عنوان هديه برده مى‏شود. پس كشته و سوزانده مى‏شوند و همواره نگران و هراسان و وحشتزده‏اند، زمين از خونشان رنگين مى‏شود و در ميان زنانشان شيون و زارى (در سوگ) بلند مى‏شود.»(1)

2. مُردن اعتقادات مؤمنان
بیشترین چیزی که در آخرالزّمان انسان‌ها را می‌میراند، «مرگ اعتقادات آنها» است. چنانچه در روایتی زیبا از امام رضا(ع) آمده است:
«امام، همان محلّ گرمى است كه سرمازدگان به گرماى آن پناه مى‏برند و او به آنان حرارت و گرمى مى‏بخشد، و راهنما است در حوادث هولناك و خطرهاى مرگ زا كه هر كه از او جدا شود هلاك خواهد گشت.»(2)

آزمایش های سخت مؤمنان در آخرالزّمان
کسی که می‌خواهد خود را به سپاه امام عصر(عجل الله تعالی فرجه) برساند، می‌بایست از آزمایش‌های بسیار دشواری سر سلامت بیرون ببرد؛ چرا که یاران حضرت مهدی(عج) ویژگی‌های خاصّی دارند که جز با آزمایش شدن و خالص شدن فرد، نمی‌توان به آنها رسید. چنانچه تعبیر اهل بیت(ع) درباره ی اطاعت از حضرت مهدی(عج)، «مجاهدت» است. (3) گویی که مؤمن در میدان رزم ایستاده و پنجه در پنجه‌ی نفس خود و دشمن بزرگش، ابلیس افکنده و هر لحظه با فروریختن خون و عرق، غلبه یا مقهور شدن خود را رقم می‌زند.

در روایات، آزمایش مؤمنان بسیار سخت تعریف شده است. تشبیه امام باقر(ع) از این آزمایش، همچون ذوب کردن آینه برای دوباره ساختن شیشه است. ایشان فرمودند:
«به خدا سوگند حتما درهم خواهيد شكست همچون شكستن سفال (گل پخته)، همانا سفال البتّه مى‏شكند؛ ولى (بدان صورت نخستين) چنان كه بوده است باز نمى‏گردد؛ [و] به خدا قسم حتماً غربال خواهيد شد [و] سوگند به‏ خدا بدون شكّ از يك ديگر باز شناخته خواهيد شد [و] به خدا قسم پاكسازى خواهيد گشت تا جايى كه از شما جز اندكى باقى نماند...»(4)

دین واژگون در آخرالزّمان
دین اسلام، در آخرالزّمان، همچون پوستینی است که آن را وارونه به تن کرده باشند (5)؛ به عبارتی اسلام واژگون خواهد شد. بدین ترتیب، فکر می‌کنید اوضاع مسلمانان و دین‌داران چگونه خواهد بود؟

روزی یاران امام صادق(ع)، ایشان را در حالی دیدند که در گوشه‌ای نشسته و خاک بر سر می‌ریزند و واویلاکنان، می‌گریند. وقتی علّت گریه‌ی ایشان را پرسیدند، حضرت درباره‌ی اوضاع شیعیان در دوران غیبت گفتند و فرمودند:

«...در فصولى از آن (کتاب علی(ع)) مى‏نگريستم. به ميلاد قائم ما و غيبتش و تأخير كردن و طول عمرش و بلواى مؤمنان در آن زمان و پيدايش شك در قلوب آنها، به واسطه‌ی طول غيبت و مرتد شدن آنها از دينشان و بركندن رشته اسلام از گردنهايشان...»(6)

همچنین در روایاتی آمده است که مؤمنان حقیقی، غریب می‌شوند . امام صادق(ع) دوران غیبت را دورانی توصیف کردند که در آن «...مؤمن دم مى‏بندد و سخن او پذيرفته نمى‏شود»، «مؤمن را می‌بینی كه غمگين است و تحقير و ذليل شده است...»(7)

توصیه‌ی مولای مؤمنان به مؤمنان
حضرت مهدی(عج) در نامه‌ای به شیخ مفید، با برشمردن بلاهایی که بر سر مومنان می‌آید، فرمودند:
«در برابر فتنه‌هایی که پیش می آید و البتّه عدّه ای در این آزمایش و برخورد با فتنه ها هلاک می شوند، مقاومت کنید و البتّه همه ی اینها از نشانه های حرکت و قیام ماست.
اوامر و نواهی ما را متروک نگذارید و بدانید که علیرغم کراهت و ناخشنودی کفّار و مشرکان، خداوند نور خود را تمام خواهد کرد.
تقیّه را از دست ندهید؛ من ولیّ خدا هستم، سعادت پویندگان راه حق را تضمین میکنم. پس سعی کنید اعمال شما طوری باشد که شما را به ما نزدیک سازد و از گناهانی که موجب نارضایتی ما را فراهم نماید، بترسید و دوری کنید.
امر قیام ما با اجازه ی خداوند به طور ناگهانی انجام خواهد شد و دیگر در آن هنگام توبه فایده ای ندارد و سودی نمی بخشد. عدم رعایت دستورات ما، موجب می شود که بدون توبه از دنیا بروند و دیگر ندامت و پشیمانی نفعی نخواهد داشت...»(8)


 

 

پی‌نوشت:
1. ابن أبي زينب، محمد بن ابراهيم، «الغيبة للنعماني»، ترجمه غفارى، تهران، چاپ دوم، 1376، ص97.
2. همان، ص312.
3. در دعای ندبه می‌خوانیم «اجتهاد فی طاعته».
4. ابن أبي زينب، محمد بن ابراهيم، «الغيبة للنعماني»، همان، ص295.
5. شريف الرضي، محمد بن حسين، «نهج البلاغه»، ترجمه انصاريان، قم، چاپ اوّل، 1388 ش. ص91، خطبة 105.
6. ابن بابويه، محمد بن على، «كمال الدين»، ترجمه پهلوان، قم، دارالحدیث، چاپ اوّل، 1380 ش. ج‏2 ؛ ص31.
7. كلينى، محمد بن يعقوب، «بهشت كافى»، ترجمه روضه كافى، قم، چاپ اوّل، 1381ش. صص 66- 73.
8. طبرسی، احمد بن علی، «الإحتجاج علی أهل اللجاج»، مشهد، نشر مرتضی‏، چاپ اوّل، 1403 ق. ج‏2، ص381.

از همه دل بریده ام،دلم اسیر یک نگاست،تمام آرزوی من زیارت امام رضـــــــــاست

دوشنبه 30 آذر 1394  1:18 PM
تشکرات از این پست
siryahya
دسترسی سریع به انجمن ها