تعيين مزد كارگر

سليمان بن جعفر مي گويد: همراه امام هشتم حضرت رضا(ع) براي انجام كاري عبور مي كرديم، تا اينكه من خواستم به خانه ام بازگردم، حضرت به من فرمود: «با من بيا و امشب در خانه ما باش».
دعوت حضرت را پذيرفتم و به خانه آن حضرت رفتم، آن حضرت به غلامان خود نگاه كرد، ديد آنها مشغول آماده كردن گل و ساختن ديوار اصطبل هستند، در اين ميان يك نفر غلام سياهي كه غريب بود، در آنجا كار مي كند، به غلامان خود فرمود: اين غلام سياه در اينجا چه مي كند؟ آنها عرض كردند: او را به عنوان كارگر اجير كرده ايم تا ما را كمك كند و چيزي در مقابل كارش به او بدهيم. امام رضا(ع) فرمود: قاطعتموه علي اجرته: «آيا مزد او را با او قرارداد و تعيين نموده ايد؟
غلامان عرض كردند: نه، بلكه او آمده تا براي ما كار كند ودر برابر آنچه ما راضي شديم مزدي به او بدهيم. امام از اين شيوه ناراحت شد و بر آن غلامان غضب كرد كه چرا مزد كارگر را تعيين نكرده اند!!
سليمان بن جعفر مي گويد: من به امام هشتم عرض كردم! چرا شما اين گونه خشمگين شده ايد؟ امام رضا(ع) فرمود: من مكرر اين غلامان از تعيين نكردن مزد كارگر نهي كرده ام، و سفارش اكيد نموده ام كه هر كارگري را كه براي كار مي آوريد، در مورد مزد او با او قرارداد كنيد، اي سليمان! اين را بدان كه اگر مزد كارگري را تعيين نكني و در آخر كار، سه برابر معمول به او بدهي باز گمان مي كند كه از مزد او كم نموده اي، و هنگامي كه مزد او را تعيين نمودي و در آخر كار اگر همان مزد او را بدهي از تو تشكر مي كند. و اگر به اندازه يك حبه بر مزد مقرر او بيافزايي، از تو قدرشناسي مي كند و اعتقاد مي يابد كه تو بر مزدش افزوده اي.