ﻣﺎ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺎ ﺣﻴﺎﻁ ﻭ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻭ ﻃﺎﻗﭽﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻛﺮﺩﻳﻢ ....
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ ﺗﻮﻯ ﭘﺸﻪ ﺑﻨﺪ ...
ﺁﺏ ﺗﻨﻰ ﺗﻮﻯ ﺣﻮﺽ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ .
ﻛﻴﻚ ﺗﻮﻟﺪﺍﻣﻮﻥ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻮﺩ ...
ﻫﺮ ﻛﻰ ﻛﺎﺩﻭ ﻣﻴﺪﺍﺩ ﺍﺯ ﺻﻤﻴﻢ ﻗﻠﺒﺶ ﺑﻮﺩ ،
ﻛﺴﻰ ﻭﺍﺳﻪ ﻛﺎﺩﻭ ﺩﺍﺩﻥ ﻣﺎﺭﻭ ﻗﻴﻤﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻧﻤﻴﻜﺮﺩ .
ﺣﺘﯽ ﻧﻮﻩ ﺧﺎﻟﻪ ﺑﺎﺑﺎﻣﻮﻥ ﻫﻢ ﻣﯿﺮﻓﺘﯿﻢ ﻣﻴﺪﻳﺪﻳﻢ
ﻧﻪ ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺯﻭﺭ ﻫﻤﻮ ﻣﻴﺒﻴﻨﻦ .
ﻋﻴﺪ ﻭﺍﺳﻤﻮﻥ ﺷﻮﺭ ﻭ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ .
ﻋﻴﺪﻯ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻴﻢ ...
ﻛﻢ ﻳﺎ ﺯﻳﺎﺩ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﺩﻟﻤﻮﻥ ﺧﻮﺵ ﻣﻴﺸﺪ ﻛﺎﻓﻰ ﺑﻮﺩ .
ﭼﻘﺪﺭ ﻣﺴﺎﻓﺮﺗﻬﺎﻯ ﻓﺎﻣﻴﻠﻰ ﻣﻴﺮﻓﺘﻴﻢ ...
ﺣﺎﻻ ﻫﺮﻛﻰ ﻫﺮ ﺟﺎ ﻣﻴﺮﻩ ﻣﻴﺘﺮﺳﻪ ﻛﺴﻰ ﺑﻔﻬﻤﻪ !
ﺍﻭﻧﻘﺪﺭ ﺗﻮﻯ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﭽﮕﯿﻤﻮﻥ ﺧﻮﺵ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﻌﻨﻰ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﭘﺪﺭ ﻣﺎﺩﺭﺍﻣﻮﻧﻮ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻴﺪﻳﻢ .
ﭼﻪ ﻣﻴﺪﻭﻧﺴﺘﻴﻢ ﻗﺴﻂ ﭼﻴﻪ؟؟ ﺑﺪﻫﻰ؟ ﻛﺮﺍﻳﻪ ﺧﻮﻧﻪ؟ ﻣﺪﻝ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﭼﻴﻪ؟ ...
ﭼﻴﺰﺍﻳﻲ ﻛﻪ ﺍﻻﻥ ﺩﻏﺪﻏﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺷﺪﻩ .
ﭼﻘﺪﺭ ﺷﺒﺎ ﺗﻮ ﭘﺎﺭﻙ ﺑﺎ ﻓﺎﻣﻴﻞ ﺩﻭﺭ ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺸﺪﻳﻢ !!!
ﻋﺼﺮﺍ ﺗﻮﻯ ﻛﻮﭼﻪ ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺤﻞ ﺁﺗﻴﺶ ﻣﻴﺴﻮﺯﻭﻧﺪﻳﻢ .
ﮔﺮﮔﻢ ﺑﻪ ﻫﻮﺍ،ﻗﺎﻳﻢ ﻣﻮﺷﻚ ...
ﺗﺒﻠﺖ ﻭ ﺍﻳﻜﺲ ﺑﺎﻛﺲ ﻧﺒﻮﺩ ﻭﻟﻰ ﻗﺪﻡ ﺑﻪ ﻗﺪﻡ ﺍﻭﻥ ﺑﺎﺯﻳﻬﺎ ﻳﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻻﻥ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻦ !!
ﺧﻼﺻﻪ ...
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﻔﺖ ﺩﻭﺳﺘﻢ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻗﺖ ﻧﺪﺍﺷﺖ ...
ﺩﺳﺘﺶ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻨﺪ ﺑﻮﺩ .
ﺑﻨﺪ ﺑﺴﺘﻦ ﺑﻨﺪ ﮐﻔﺸﻬﺎﯼ ﻣﻦ
ﮐﻪ ﮔﺮﻩ ﺯﺩﻥ ﺑﻠﺪ ﻧﺒﻮﺩﻡ
ﺩﺳﺘﺶ ﺑﻨﺪ ﺩﮐﻤﻪ ﯼ ﺭﻭﭘﻮﺵ ﺧﻮﺍﻫﺮﻡ ﺑﻮﺩ
ﺑﻨﺪ ﻣﺸﻘﻬﺎﯼ ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ .
ﻣﻦ ﺍﻣﺎ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺶ ﺭﺍ
ﺯﻧﮓ ﻫﺎﯼ ﺗﻔﺮﯾﺢ
ﺩﺭ ﺳﯿﺐ ﻗﺮﻣﺰﯼ ﮐﻪ ﺗﻪ ﮐﯿﻔﻢ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﮔﺎﺯ ﻣﯽ ﺯﺩﻡ
ﺁﺭﻩ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ﻣﺎ ...
