و روزها در گذر زمان به محرم مي رسند به ماهي متفاوت از همه ماههايي که هر سال تجربه کرده ايم و مي کنيم. ماهي که ديرگاهي است دلها و ذهن هاي فراواني را به خود مشغول داشته است و باعث آفرينش ها شده است و از تماشاي اين اتفاق بزرگ است که چشمه ذوق شاعران گاه مي جوشد و ما به تماشاي کلماتي دعوت مي شويم که آن تاريخ از ياد نرفتني را اين گونه مي سرايد:
خيز و جامه نيلي کن روزگار ماتم شد
دور عاشقان آمد نوبت محرم شد
پاي خون دل وا کن دست موج پيدا کن
رو به سوي دريا کن ساحلي فراهم شد
گريه کن گلاب افشان گل به خاک مي افتد
باد مهرگان آمد قامت علي خم شد
هزاران سال از آن واقعه عظيم مي گذرد و ميليونها انسان دلبستگي خود به محرم را به شکل هايي متفاوت نشان داده اند محرم چون اقيانوسي عظيم سالهاست تلاطم مي کند و ما بر کنار ايستادگان، قرنهاست به اندازه درک و معرفتمان محرم را مي فهميم بعضي از ما تنها خشم و خروش و ظاهر اين اقيانوس را ديده ايم و بعضي ها در اعماق اين اقيانوس ناپيدا کرانه فرو رفته ايم و آن وقت ديده ايم آنچه را که جان و اصل محرم است. نمي توان انتظار داشت همه از محرم اصل آن را دريابند اما مي توان اين آرزو را داشت به روزي برسيم که بدانيم معناي محرم و کربلاي حسين چيست و بدانيم اين اقيانوس خروشان را اعماقي است که بايد براي رسيدن به آن تلاش کرد. محرم اتفاقي نيست که با چشم روزمره عادت آن را ببينيم، اتفاقي است شگرف که ما هنوز آن را نشناخته ايم و از محرم تنها تشنگي ها و گرمايش را مي دانيم. و اندوه حسين(ع) و يارانش تشنگي نبوده است هر چند تشنه بودن و جنگيدن سخت است اما حسين(ع) و ياران باوفايش بزرگتر از آن بودند که سر تسليم در برابر تشنگي فرود آورند و از تشنگي بنالند چگونه مي توان حسين و يارانش را تنها در تشنگي ديد و بر تشنگي آنها گريه کرد حسين فراتر از همه تشنگي ها و عطش ها ايستاده، آنچه حسين را اندوهگين مي کند چيزهاي ديگري است که مي تواند در همه دوره ها و زمانها وجود داشته باشد و حسين آن انسان آزاده همه انسانها را در هر عصر و دوره اي دعوت مي کند به آزاد بودن.
