نقش لثه در لبخند

اگر دندان‌ها را مانند تابلويي زيبا فرض کنيم، لثه‌ها را مي‌توان قاب آن در نظر گرفت. چنانچه لثه‌ها و بافت نگهدارنده دندان‌ها دچار بيماري شوند، زيبايي لبخند را به شدت تحت تاثير قرار مي‌دهند.
لثه‌هاي طبيعي و سالم به رنگ صورتي و از لحاظ قوام، سفت و بدون خون‌ريزي هستند. بيماري لثه‌اي به صورت سرخي، تورم، خون‌ريزي لثه و لقي دندان مشاهده مي‌شود. عوامل به‌وجودآورنده بيماري‌هاي لثه‌اي عمدتا عدم رعايت بهداشت و در برخي موارد، عوامل ارثي و بيماري‌هاي عمومي هستند.
در صورتي که لثه‌ها و نسوج نگهدارنده اطراف دندان‌ها دچار بيماري شوند، بايد به متخصصان لثه مراجعه کرد. نخستين مرحله درمان، جرم‌گيري و آموزش بهداشت است. چنانچه اين کار به نحو صحيح انجام شود و خود بيمار دستورات بهداشتي شامل استفاده مرتب از مسواک، نخ دندان و دهان‌شويه‌هاي ضدباکتري را رعايت كند، شايد در برخي موارد نياز به درمان‌هاي پيشرفته‌تر نباشد.
ولي اگر بنا به تشخيص متخصصان لثه نياز به جراحي باشد، اين کار بايد حتما انجام بگيرد تا از لقي و از دست رفتن دندان‌ها جلوگيري شود. عموما پس از جراحي لثه، طول دندان‌ها بلندتر به نظر مي‌رسد و فواصل آنها کمي باز مي‌شود که مي‌توان اين فواصل را با کامپازيت پر کرد و ظاهر خوشايندتري به دندان‌ها بخشيد.
گاهي به علت مسواک زدن شديد و محکم به حالت افقي، سطح خارجي دندان‌ها در ناحيه طوق و گردن آنها ساييده مي‌شود و حالت فرورفتگي پيدا مي‌کند. در صورتي که اين فرورفتگي‌ها کوچک باشند و دندان دچار حساسيت نشده باشد، نيازي به درمان نخواهد بود و فقط بايد تماس نابه‌جاي دندان‌ها حذف و روش مسواک زدن بيمار تصحيح شود. اما در مواردي که مقدار و عمق اين ضايعات زياد باشد، بهتر است توسط مواد هم رنگ دندان مانند کامپازيت‌ها ترميم شوند.
در مواردي که لثه‌ها در يک يا چند دندان بالاتر يا پايين‌تر از ساير دندان‌ها باشند، پيش از درمان ترميمي و زيبايي بهتر است با جراحي، لثه طبيعي و با ساير قسمت‌ها هماهنگ شود.