شهرهای ایران(کجا بریم ؟)

نودان شهری است در بخش کوهمره شهرستان کازرون استان فارس در جنوب ایران.

جمعیت شهر نودان در سال ۱۳۸۳ برابر با ۲۴۷۲ نفر بوده‌است.

از نقاط دیدنی نودان چشمه رنجان است که در مسیر جاده کازرون به شیراز واقع شده‌است. در دامنه کوه، چشمه‌ای جوشان دارد که آب آن بسیار گواراست. این چشمه که سرچشمه اصلی آن از نودان است به چشمه «پیر سبز» و از آنجا به رودخانه شاپور می‌پیوندد. در فصل زمستان نیز به هنگام بارندگی حجم آب آن بسیار زیاد می‌شودهمچنین شهر نودان دارای طبیعتی فوق العاده زیبا وسرسبزمیباشددجنگلی زیبا بهمراه درختهای فراوان بلوط وسرسبزی فوق العاده چشم هربیننده ای را مخصوصا درایام نوروز به خود مجذوب میکنداز دیگر مناظر دیدنی این شهر تنگه ابوالحیات با آن طبیعت دل انگیز وکوههای سربه فلک کشیده وتراشیده اش میباشد که سفری دلبذیر را برای مسافران پدید می آورد.به سمت جاده شیراز ،تنگه ابوالحیات به دشت زیبای ارژن منتهی میشود. بسمت جاده بوشهرکه می رویم در دوطرف شهرنودان کوههای مرتفع وسرسبز دوان و سرک مشاهده میشود.جنگل زیبای دشت برم با وسعتی زیاد وطبیعتی دل انگیز از دیگر مناطق دیدنی این بخش وشهر میباشد .

غلامحسین نوذری، وزیر نفت ایران اهل نودان است. وی از سال ۷۰ تا ۷۸ نماینده دوره چهارم و پنجم مجلس شورای اسلامی بوده و در آبادانی این شهر بسیار تلاش نمودند.از جمله امکانات این شهر زمین چمن مجموعه ورزشی شهدای شهر نودان واستخر سرپوشیده وسالن همه منظوره است. گروهی از مردم نودان برای کار به عنوان کارگر فنی و ماهر در کشورهای عربی خلیج فارس به‌سر می‌برند.

پیشینه تاریخی

فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۷ می‌نویسد: قصبه مرکزی شهر نودان بخش کوهمره نودان شهرستان کارزون، در ۱۴ هزارگزی شمال کازرون در ۵۱ درجه و ۴۳ دقیقه عرض جغرافیائی واقع است و ارتفاع آن از سطح دریا ۱۰۳۲ گز و هوای آن نسبتاً گرم و آبش از چشمه و شغل مردمش قالی‌بافی و گلیم‌بافی است. جمعیت قصبه ۹۱۸ تن است.

بنا به اظهار مؤلف فارسنامه ناصری، در سال هجدهم هجری در زمان خلافت خلیفه دوم، سپاه اسلام به سرداری عثمان ابن ابی العاص، پس از فتح کازرون و شیراز، مردم کوهمره را به پرداخت جزیه وادار نمود. گزارش دیگری حاکی است که در سال 83 هجری، کردان فارس (اهالی کوهمره)، علیه حجاج بن یوسف ثقفی خروج کردند و با حمایت ازسردار یاغی او، عبدالرحمن بن محمد الاشعث کوفه را تصرف نموده و بر سراسر فارس، مستولی شدند. در سال 129 قمری توان آن را داشتند که با خوارجی که منطقه‌شان را محاصره کرده بودند، نبردی سخت کنند. بنا به گزارش ابواسحق ابراهیم اصطخری در کتاب مسالک و ممالک، در فارس 5 رم (رم به معنی اجتماع به مردم) وجود داشته است که یکی از این روم ها، رم حسین صالح یا رم دیوان نام داشته است. این رم، از مشرق به کوره اردشیر خوره و از غرب، به کوره شاپور خوره، محدود می شده است. ابن بلخی نیز از پنج طایفه در ناحیه یاد شده، نام می برد که یکی از آن ها، طایفه شکانیان نام دارد. مورخان سده های اولیه اسلامی، نام رود قره آغاچ کنونی را که از کوهمره سرخی می گذرد، نهر شکان نامیده اند. عبداله شهبازی، با توجه به قرائن و شواهد و داده های تاریخی، به این نتیجه می رسد که رم دیوان، در منطقه بوده است که امروزه، به کوهمره شهرت دارد. به هر ترتیب، به این نام تا دوران معاصر باقی‌مانده و بخشی از کوهمره، به آن موسوم شده است. انطباق داده های تاریخی و جغرافیایی طبیعی و قبیله ای فارس، تردید باقی نمی‌گذارد که منطقه کوهمره، همان رم دیوان یا حسین صالح اواخر ساسانی و سده های اولیه اسلامی است. در سده چهارم هجری، مهتر ایشان، آزادمردبن کوهستان کرد بوده است و این منطقه، همواره عرصه تنازع و ستیز دولت های محلی باشبانکاران بوده است. شایان یادآوری است که قدیمی ترین سندی که این منطقه را به نام کوهمره نامبرده، روزنامه ملاجلال منجم، در ذکر وقایع سال 998 هجری، در زمان شاه عباس اول صفوی است. -نژاد: براساس یافته های آماری مرکز آمار ایران، در سراسر خاک پهناور ایران، 31 ایل بزرگ زندگی می کنند. از میان این ایل ها، تنها ایل کوهمره درفارس و دو ایل قره داغ و ارسبارانی در خطه آذربایجان و گیلان، دارای نظام قبیله ای و طایفه ای هستند. طوایف ساکن در کوهمره ثلاث (نودان، جروق و سرخی)، گرچه از هویت قومی و نژادی خود آگاهی دارند، اما زندگی درانزوا و احاطه شدن از سوی اقوام دیگر و عوارض طبیعی و جغرافیایی منطقه، موجب گردیده است تا آنان در سده های متمادی، نسبت به هویت قومی و فرهنگی خود، تا اندازه ای بیگانه گردند با اینکه دارای هویت قومی و نژادی مشترک هستند ترجیح دهند که خود را با عناوینی جغرافیایی مانند نودانی، جروقی یا سرخی مشخص کنند. افزون بر آن، نبود راه ارتباطی نزدیک میان ساکنان سه کوهمره، موجب فاصله و احساس بیگانگی آنان به یکدیگر شده است.

-زبان: در منطقه کوهمره، گویش ویژه کوهمره ای وجود دارد و بیشتر اهالی، با این گویش که برخی از ویژگی های باستانی راداراست، سخن می گویند. اهالی کوهمره را نمی توان لر دانست، زیرا اولاً گویش آنان لری نیست و ثانیاً عضویت یا پیوستگی نژادی با شهرستان های لر نشین مانند ممسنی و لرستان ندارند. بنا به دلایل متقن تاریخی و اسناد مستدل و مکتوب و اشارات برخی از زبان شناسان داخلی و خارجی، بی گمان گویش کوهمره ای، ادامه گویش ایرانیان باستان ویژه زبان ساسانیان است. پس بجاست که گویش آنان را با نام واقعی آن، کوهمره ای بنامیم. سکندرامان الهی در کتاب قوم لر، به این نکته اشاره نموده است که برخی از طوایف کوهمره، از زمان های باستان دراین منطقه، سکونت داشته اند. گویش آنان، برخی از ویژگی های باستانی را حفظ کرده است. کاوه بیات در کتاب شورش عشایر، از گویش کوهمره ای، به نام گویشی از گویش های تاتی نام برده است.

نودان شهری است در بخش کوهمره شهرستان کازرون استان فارس در جنوب ایران.

جمعیت شهر نودان در سال ۱۳۸۳ برابر با ۲۴۷۲ نفر بوده‌است.

از نقاط دیدنی نودان چشمه رنجان است که در مسیر جاده کازرون به شیراز واقع شده‌است. در دامنه کوه، چشمه‌ای جوشان دارد که آب آن بسیار گواراست. این چشمه که سرچشمه اصلی آن از نودان است به چشمه «پیر سبز» و از آنجا به رودخانه شاپور می‌پیوندد. در فصل زمستان نیز به هنگام بارندگی حجم آب آن بسیار زیاد می‌شودهمچنین شهر نودان دارای طبیعتی فوق العاده زیبا وسرسبزمیباشددجنگلی زیبا بهمراه درختهای فراوان بلوط وسرسبزی فوق العاده چشم هربیننده ای را مخصوصا درایام نوروز به خود مجذوب میکنداز دیگر مناظر دیدنی این شهر تنگه ابوالحیات با آن طبیعت دل انگیز وکوههای سربه فلک کشیده وتراشیده اش میباشد که سفری دلبذیر را برای مسافران پدید می آورد.به سمت جاده شیراز ،تنگه ابوالحیات به دشت زیبای ارژن منتهی میشود. بسمت جاده بوشهرکه می رویم در دوطرف شهرنودان کوههای مرتفع وسرسبز دوان و سرک مشاهده میشود.جنگل زیبای دشت برم با وسعتی زیاد وطبیعتی دل انگیز از دیگر مناطق دیدنی این بخش وشهر میباشد .

غلامحسین نوذری، وزیر نفت ایران اهل نودان است. وی از سال ۷۰ تا ۷۸ نماینده دوره چهارم و پنجم مجلس شورای اسلامی بوده و در آبادانی این شهر بسیار تلاش نمودند.از جمله امکانات این شهر زمین چمن مجموعه ورزشی شهدای شهر نودان واستخر سرپوشیده وسالن همه منظوره است. گروهی از مردم نودان برای کار به عنوان کارگر فنی و ماهر در کشورهای عربی خلیج فارس به‌سر می‌برند.

پیشینه تاریخی

فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۷ می‌نویسد: قصبه مرکزی شهر نودان بخش کوهمره نودان شهرستان کارزون، در ۱۴ هزارگزی شمال کازرون در ۵۱ درجه و ۴۳ دقیقه عرض جغرافیائی واقع است و ارتفاع آن از سطح دریا ۱۰۳۲ گز و هوای آن نسبتاً گرم و آبش از چشمه و شغل مردمش قالی‌بافی و گلیم‌بافی است. جمعیت قصبه ۹۱۸ تن است.

بنا به اظهار مؤلف فارسنامه ناصری، در سال هجدهم هجری در زمان خلافت خلیفه دوم، سپاه اسلام به سرداری عثمان ابن ابی العاص، پس از فتح کازرون و شیراز، مردم کوهمره را به پرداخت جزیه وادار نمود. گزارش دیگری حاکی است که در سال 83 هجری، کردان فارس (اهالی کوهمره)، علیه حجاج بن یوسف ثقفی خروج کردند و با حمایت ازسردار یاغی او، عبدالرحمن بن محمد الاشعث کوفه را تصرف نموده و بر سراسر فارس، مستولی شدند. در سال 129 قمری توان آن را داشتند که با خوارجی که منطقه‌شان را محاصره کرده بودند، نبردی سخت کنند. بنا به گزارش ابواسحق ابراهیم اصطخری در کتاب مسالک و ممالک، در فارس 5 رم (رم به معنی اجتماع به مردم) وجود داشته است که یکی از این روم ها، رم حسین صالح یا رم دیوان نام داشته است. این رم، از مشرق به کوره اردشیر خوره و از غرب، به کوره شاپور خوره، محدود می شده است. ابن بلخی نیز از پنج طایفه در ناحیه یاد شده، نام می برد که یکی از آن ها، طایفه شکانیان نام دارد. مورخان سده های اولیه اسلامی، نام رود قره آغاچ کنونی را که از کوهمره سرخی می گذرد، نهر شکان نامیده اند. عبداله شهبازی، با توجه به قرائن و شواهد و داده های تاریخی، به این نتیجه می رسد که رم دیوان، در منطقه بوده است که امروزه، به کوهمره شهرت دارد. به هر ترتیب، به این نام تا دوران معاصر باقی‌مانده و بخشی از کوهمره، به آن موسوم شده است. انطباق داده های تاریخی و جغرافیایی طبیعی و قبیله ای فارس، تردید باقی نمی‌گذارد که منطقه کوهمره، همان رم دیوان یا حسین صالح اواخر ساسانی و سده های اولیه اسلامی است. در سده چهارم هجری، مهتر ایشان، آزادمردبن کوهستان کرد بوده است و این منطقه، همواره عرصه تنازع و ستیز دولت های محلی باشبانکاران بوده است. شایان یادآوری است که قدیمی ترین سندی که این منطقه را به نام کوهمره نامبرده، روزنامه ملاجلال منجم، در ذکر وقایع سال 998 هجری، در زمان شاه عباس اول صفوی است. -نژاد: براساس یافته های آماری مرکز آمار ایران، در سراسر خاک پهناور ایران، 31 ایل بزرگ زندگی می کنند. از میان این ایل ها، تنها ایل کوهمره درفارس و دو ایل قره داغ و ارسبارانی در خطه آذربایجان و گیلان، دارای نظام قبیله ای و طایفه ای هستند. طوایف ساکن در کوهمره ثلاث (نودان، جروق و سرخی)، گرچه از هویت قومی و نژادی خود آگاهی دارند، اما زندگی درانزوا و احاطه شدن از سوی اقوام دیگر و عوارض طبیعی و جغرافیایی منطقه، موجب گردیده است تا آنان در سده های متمادی، نسبت به هویت قومی و فرهنگی خود، تا اندازه ای بیگانه گردند با اینکه دارای هویت قومی و نژادی مشترک هستند ترجیح دهند که خود را با عناوینی جغرافیایی مانند نودانی، جروقی یا سرخی مشخص کنند. افزون بر آن، نبود راه ارتباطی نزدیک میان ساکنان سه کوهمره، موجب فاصله و احساس بیگانگی آنان به یکدیگر شده است.

-زبان: در منطقه کوهمره، گویش ویژه کوهمره ای وجود دارد و بیشتر اهالی، با این گویش که برخی از ویژگی های باستانی راداراست، سخن می گویند. اهالی کوهمره را نمی توان لر دانست، زیرا اولاً گویش آنان لری نیست و ثانیاً عضویت یا پیوستگی نژادی با شهرستان های لر نشین مانند ممسنی و لرستان ندارند. بنا به دلایل متقن تاریخی و اسناد مستدل و مکتوب و اشارات برخی از زبان شناسان داخلی و خارجی، بی گمان گویش کوهمره ای، ادامه گویش ایرانیان باستان ویژه زبان ساسانیان است. پس بجاست که گویش آنان را با نام واقعی آن، کوهمره ای بنامیم. سکندرامان الهی در کتاب قوم لر، به این نکته اشاره نموده است که برخی از طوایف کوهمره، از زمان های باستان دراین منطقه، سکونت داشته اند. گویش آنان، برخی از ویژگی های باستانی را حفظ کرده است. کاوه بیات در کتاب شورش عشایر، از گویش کوهمره ای، به نام گویشی از گویش های تاتی نام برده است.

نورآباد یکی از شهرهای استان فارس در جنوب ایران است. این شهر مرکز شهرستان ممسنی است که در شمال باختری استان فارس قرار دارد. این شهرستان در دامنه رشته کوه زاگرس قرار گرفته است و دارای آب و هوای نسبتاً گرم و خشک می باشد.

مردم نورآباد شاخه ای از قوم لر هستند، که به طایفه‌های بکش، رستم، جاوید و دشمن زیاری تقسیم شده اند. به جز این طوایف، طوایفی دیگر نظیر عشایر قشقایی، طایفه اعراب خمسه و طایفه ترک‌ها نیز در این منطقه سکونت دارند. گویش مردم نورآباد شباهت زیادی به گویش مردم یاسوج دارد. مردم نورآباد فارس اصالتاً لک و از شهرستان نورآباد (لرستان) به این منطقه کوچیده اند. زبان و فرهنگ آن ها گویای این نظر است.

نام گذاری نورآباد به دلیل وجود آتشکده نور در چند کیلومتری این شهر می‌باشد. در گذشته های دور این منطقه را نیز مالکی می گفته اند. شهرستان ممسنی آثار باستانی بسیاری از پیش و پس از اسلام را در خود دارد که می‌توان به لیدوما، آتشکده نور، تل(تپه) نوراباد، نقش برجسته کرونگون، گوردخمه دی دور، نقش برجسته سراب بهرام، تپه سرنا(سرنا نام سردار دلیر اشکانی) و …

نورآباد ممسنی دارای گردشگاه های فراوان از جمله رودخانه برمشور، کوه شاه‌نشین، تنگ گجستان و مناظر زیبای روستای بردنگان ، طبیعت زیبای درهٔ پل بریم، دشت الاکرمی ، روستای امامزاده پیرشمس و جنگل‌های زیبای بلوط که در جای جای این شهرستان وجود دارد، می باشد.

به دلیل آب و هوای مناسب و بارش فراوان باران در سه فصل پاییز، زمستان و بهار و وجود رودخانه‌های کتی، فهلیان، تنگ شیو و کره سیاه مردم این منطقه را به پیشه کشاورزی مشغول کرده است که عمده زراعت در این منطقه گندم ، جو ، برنج ، کلزا ، ذرت و هندوانه تشکیل می‌دهد.

ممسنی در طول تاریخ مورد تاخت و تاز حکومتهای مختلف چه پیش از اسلام و چه پس از اسلام قرار گرفته‌است. ساکنان پیشین این شهر شول‌ها بوده‌اند که بعدها به دلیل همین تاخت و تازهای مختلف کوچ کرده‌اند. در این رابطه می‌توانید به کتاب‌های ممسنی در گذر تاریخ «ممسنی بهشت گمشده» عشایر و ایلات ایران” جغرافیای استان فارس مراجعه کنید.
جمعیت

طبق آمار سال ۱۳۹۰ جمعیت شهر نورآباد برابر ۵۷،۹۰۰ تن و جمعیت شهرستان برابر ۱۶۶٫۳۰۸ تن می باشد.
شهر تاریخی لیدوما

در سال ۱۳۸۶ در نزدیکی روستای فهلیان یکی از شهرهای بزرگ دوره هخامنشی به نام لیدوما کشف گردید، که متأسفانه هیچگونه فعالیتی در خصوص کشف بیشتر این شهر انجام نشد و همچنان لیدوما در زیر خاک مدفون است تا شاید روزگاری با اقتدار بیرون آید.

وراوی یکی از شهرهای استان فارس در ایران است. این شهر، مرکز بخش وراوی در شهرستان مهر است. بنیانگذار این شهر شمس الدین قائد سیوندی از اهالی سیوند فارس می باشد. این شهر در ۲۰ کیلومتری جنوب شرقی شهر مُهر و ۲۸ کیلومتری شمال غربی لامرد و ۸۰ کیلومتری جنوب شرقی شهر عسلویه جای دارد.

هماشهر یکی از شهرهای استان فارس است که در بخش همایجان شهرستان سپیدان واقع شده‌است. این شهر مرکز بخش همایجان است.

هماشهر به تازگی شهر شده و از چند روستا به نامهای دهپاگاه/دمقنات/دهبید/تیسخانی /عباس اباد و بردآباد تشکیل شده.دارای آب و هوای نمونه/اقتصاد رو به پیشرفت/مکانهای جالب ودیدنی بسیار و همچنین مردمی فداکار,مهربان و سخت کوش میباشد.گفتنی ها زیادن…
شهرهای نزدیک: شهر تاریخی شیراز, نورآباد, آباده
30°6’26″N 52°5’30″E :مختصات

کازرون یکی از شهرهای ایران است که در استان فارس قرار گرفته‌است. این شهر مرکز شهرستان کازرون با بیش از ۸۷۰۰۰ نفر جمعیت در رده ۹۲ شهرهای ایران قرار گرفته است. شهر کازرون در بخش غربی استان فارس با تاریخی کهن، دارای آثار باستانی و تاریخی فراوان است و در طول تاریخ مورد توجه سلاطین و صاحبان قدرت بوده است. به سبب جاذبه‌های تاریخی، فرهنگی، مذهبی و طبیعی همواره گردشگران بسیاری را به سوی خود فرا می‌خواند. کـازرون بارها به سبب زلزله با خاک یکسان و از نو ساخته شده است. نورد، بلدالعتيق، شهر كهنه، شهر سبز، گازرگاه، گازران، گازرون، كازران، كوه زران و دمياط عجم از نام‌های قدیمی و دیگر شهر و منطقه کازرون است.کازرون در دوره ساسانیان، به فرمان شاپور اول تأسیس شد. این شهر در دوران طلایی اسلام یکی از بزرگترین مراکز و موطن بسیاری از دانشمندان، شاعران، صوفیان و دیگر بزرگان بوده‌است، از این شهر همواره به عنوان یکی از مهم‌ترین و بزرگترین مراکز و شهرهای تمدن و فرهنگ اسلامی یاد می‌شود. کازرون یکی از مراکز علم و دانش اسلامی و نوآوری در دوران طلایی اسلام بود. . از سال قرن ۴ و ۵ قمری که این شهر توسط شیخ ابواسحاق کازرونی مسلمان شد. زبان اکثریت مردم کازرون فارسی است. هنرهای رایج در کازرون دولچه دوزی، نمدمالی و … هستند. پرونده شهر باستانی بیشاپور برای ثبت در میراث جهانی یونسکو ارسال شده است. این شهر دارای بناهای تاریخی و مذهبی بسیاری است که قابلیت گردشگری دارند. طبیعت کازرون نیز از مراکز گردشگری در فارس و ایران است. بزرگترین دریاچه آب شیرین ایران، دریاچه پریشان کازرون است. کازرون از شهرها و پایتخت‌های قدیمی ایران است و اکنون از نگاه جمعیتی، پنجمین شهر پرجمعیت استان فارس، نود و دومین شهر پرجمعیت ایران، سومین شهرستان پرجمعیت فارس، پنجاه و سومین شهرستان پرجمعیت ایران است. مسافت شهر کازرون با شیراز (نزدیکترین مرکز استان و شهرستان) ۱۵۰ کیلومتر و تا تهران ۱۰۶۰ کیلومتر است. اقتصاد شهرستان کازرون برپایه کشاورزی، دام پروری و صنایع استوار است. مهم‌ترین فرآورده‌های آن گندم، مرکبات، پنبه، صیفی جات، میوه‌های گوناگون و فرآورده‌های دامی است. در شهرستان کازرون کشاورزی صنعتی و سنتی رایج است. جمعیت کازرون شهری است با جمعیت ۸۷،۳۲۶ نفر (شهر کازرون) و ۱۲۸،۹۴۵ نفر جمعیت با حومه (بخش مرکزی) و ۲۵۸،۰۹۷ نفر جمعیت شهرستان کازرون (براساس سرشماری سال ۱۳۸۵). کشاورزی اقتصاد کازرون متکی بر کشاورزی است. منطقه ویژه اقتصادی با موضوع کشاورزی و صنایع تبدیلی به زودی در کازرون احداث خواهد شد. گوجه، زیتون، پرتقال و مرکبات و سبزی و بسیاری دیگر از محصولات کشاورزی کازرون در منطقه مشهور است. همچنین سیلوی 50 هزار تنی گندم کازرون نیز در حال ساخت است. پوشش گیاهی پوشش گیاهی شهر کازرون، بیشتر درختچه زار و بوته‌زارهای باز است.در اطراف آن اراضی تحت کشاورزی و علفزار و چمنزار نیز هست. همچنین بخش انبوهی از جنگل‌های حومه این شهر را پوشش فشرده‌ای از بلوط در بر گرفته است.در بخش غربی کازرون نخلستان های وسیع و در جنوب آن نیز نرگس‌زارها و شقایق‌زارهای وسیعی قرار دارند. بهارنارنج نیز کازرون در منطقه مشهور است.

کامْفیروز شهری است که در بخش کامفیروز شهرستان مرودشت، استان فارس قرار دارد. شهر کامفیروز 2729 نقر جمعیت داردو مرکز بخش کامفیروز است بخش کامفیروز 25000 نفر جمعیت دارد. کامفیروز در 80 کیلومتری شهر شیرازواقع است. محصول اصلی آن برنج است و در کنار آن محصولاتی از جمله گندم و جو و سایر غلات کشت می‌شود. در سال89 بخش کر معروف به بخش کامفیروز شمالی از بخش کامفیروز انتزاع گردید.این بخش به بخش کامفیروز شمالی نیز معروف است.

پیشینه

آنندراج در توصیف این شهر می‌نویسد: نام شهری بوده به فارس از ابنیهٔ فیروز جد انوشیروان چون سال‌ها باران نمی‌آمد و او به دعای باران رفته در آن سرزمین باران ببارید و کام او برآمد آنجا شهری ساخته و کام‌فیروز نام نهاد. کام فیروز ناحیتی است بر کنار بیشهٔ عظیم که درختان بلوط و بید و زعرور بسیار دارد و آن بیشه معدن شیران شرزه‌است و هوای آن سردسیر نزدیک به اعتدال است و آب آن خوشگوار و از رود است.

دیدنی‌ها

بهشت گمشده که از مناظر طبیعی و بی نظیر استان فارس می‌باشد در این منطقه و در حوالی روستای منگان و مهجن آباد قرار دارد، کناره‌های سد درودزن که در اراضی این منطقه قرار گرفته و نیز آبشار «آب روا» که در ورودی کامفیروز از سمت شیراز قرار دارد از دیدنی‌های منطقه هستند. علاوه بر این کامفیروز در یک جلگه وسیع واقع شده‌است که اطراف آن را رشته کوه‌ها و دامنه‌های پوشیده از درختان بلوط فراگرفته و دارای چشمه‌های جوشان فراوان است.

شهر کره ای بر روی طول جغرافیایی 53 درجه و 40 دقیقه وعرض جغرافیایی30 درجه وصفر دقیقه قرار دارد.

این محل از حیث تقسیمات کشوری جز بخش سرچهان از توابع شهرستان بوانات است وبه عنوان شهر شناخته شده است.

اب و هوای آن در زمستان،سرد و در تابستان خنک و معتدل .

طبق سرشماری سال 85 جمعیت شهر کره ای 3609تن و در قالب 811خانوار بوده است.حدود 1050تن از مردم این محل را مرد و2039تن را زن تشکیل میدهد.

دین مردم آن اسلام و مذهب شان شیعه دوازده امامی.

زبان رایج آنها فارسی است،درعین حال زبان عربی خمسه که مخصوص ایل خمسه در فارس است نیز در انجا رواج دارد.

محصولات باغی آن عبارتند از:بادام،گردو،انواع سیب گلاب ،لبنانی و ترش،زرد آلو،آلو زرد،آلو بخارا.

محصولات زراعی آن نیز عبارتند از گندم،جو،ذرت،سیب زمینی،چغندر قند،دانه روغنی ،کلزا،دانه روغن گیاهی آفتابگردان،نخود،عدس و انواع لوبیا.

مهمترین قنات کره ای نیز”کره ای”نام دارد که شهر کره ای نیز براساس همین قنات نامگذاری شده است.

مردم کره ای عقیده دارند که قنات مزبور ابتدا در محل شهر کره ای،جریان داشته است وباعث تشکیل روستایی با نام آن شده است که اینک به شهری کوچک تبدیل گردیده است.

شایان ذکر است که همواره نامگذاری اماکن با نام “کره”در فارس امری معمول بوده است.

روستاهای مختلفی با نام “کره”،”کره ای”،”کره بس”،”کره طاوی”،”کره سرخ”،”کره کان”،”کره کره”،”کره گاو”،کره موجی” در این استان وجود دارد که در مجموع چهارده محل را شامل می شود.

صنایع دستی مردم شهر کره ای عبارتند از قالی،گلیم ،جاجیم،پشتی و چادر سیاه که مخصوص اسکان عشایر است.

برخی آثار تاریخی این محل عبارتند از:

1-قلعه تل ریگی که در زیر تلی به همین نام قرار دارد.

2-قلعه شولها که در روستایی قلعه ای بوده است.

3-قلعه کریم خان

وجود قلعه های مختلف در این محل نشانه فرهنگ نا امنی در گذشته و تعدی افراد شرور به روستائیان بوده

است. بقعه امامزاده شاهزاده ابوالقاسم در شهر کره ای قرار دارد که همواره زائران زیادی را به خود جذب می

کند. در این محل چشمه ای به نام “شاه غیب قرار دارد”که نزدیک آن شهری کهن و ویران دیده می شود.

کُنارتَخته شهری در استان فارس ایران بین شهر کازرون و شهر برازجان از استان بوشهر است. کنارتخته مرکز بخش کنارتخته و کمارج و از توابع شهرستان کازرون میباشد.

موقعیت جغرافیایی

این شهر در منتهی‌الیه جنوب غربی استان فارس و کنار مرز استان فارس با بوشهر واقع شده است. کنارتخته در مسیر جاده بین‌المللی شیراز – بوشهر واقع گردیده است . فاصله کنارتخته تا شیراز 165 کیلومتر و فاصله تا بندر بوشهر 110 کیلومتر است.

محلات

شهر کنارتـخته دارای چهار محله به نامهای بنکی، کمانکشی، گوریگاه و ترک آباد است. همچنین روستاهای زیادی از جمله جعفرجن/بنه سید/محل دین/چرون/رودک/کمارج/بناف/ مشایخ/پیر مهلت و … دارد. شهرکنارتخته در سال 1369 با الحاق روستای گوریگاه به محله های کنارتخته ،کمانکشی و بنکی با درجه یک رسماً بعنوان یکی از شهرهای استان فارس تاسیس گردیده است .

شهر کنارتخته با وسعتی معادل 6 کیلومتر مربع و جمعیتی بالغ بر 14500 نفر مرکز بخش کنارتخته و کمارج در مجاورت استان بوشهر در 51 درجه و23 دقیقه طول شرقی و 29 درجه و31 دقیقه عرض شمالی و 505 مترارتفاع از سطح دریا قرار دارد. فاصله این شهر تا مرکز استان فارس «شیراز» 175 کیلومتر و تا مرکز استان بوشهر «بندر بوشهر» 120 کیلومتر می باشد.منطقه دارای آب و هوائی گرم که در فصل تابستان میانگین دما به 40 درجه سانتیگراد می رسد و متوسط بارندگی در سال 400 میلیمتر می باشد و با بهاری زیبا و سرسبز همه ساله در ایام نوروز پذیرای خیل کثیری از هم وطنان گرامی می باشد.

محصولات

محصولات آن خرما، جو و گندم و صیفی‌جات است که انواع خرمای این دیار بسیار ممتاز و صادراتی است. اقتصاد این منطقه مبتنی بر کشاورزی است. بخش کنارتخته و کمارج با داشتن حدود ۹ هزار هکتار اراضی کشاورزی به صورت دیم و آبی و بالغ بر ۷۰ هزار هکتار مراتع و حدود ۱۲۰۰ هکتار سطح زیر کشت نخیلات، ۲۰ هزار رأس دام سبک و ۱۰۰۰ رأس دام سنگین و جایگاه ویژه ای در تولید محصولات زراعی و دامی و باغی دارد که به وسیله سد انحرافی چرون بر روی رودخانه شاپور آبیاری میگردد. متأسفانه به دلیل پدیده خشکسالی در چند سال گذشته منابع آبی منطقه به شدت کاهش یافته است و کشاورزان دچار خسارات زیادی شده اند

آب و هوا

این منطقه یعنی کنارتخته که جزئی از مناطق محروم کشور به شمار می‌آید بهاری کوتاه و بسیار زیبا دارد اما در تابستان از آب و هوایی بسیار گرم و تا حدودی شرجی برخوردار است،، پاییز در این منطقه ترکیبی از تابستان و زمستان است، ایام زمستان کوتاه اما سرد و خشک می‌باشد . عموماً نوروز در کنارتخته از اوایل اسفند ماه شروع و تا اول سال نو ادامه دارد . بدلیل گرمای به وجود آمده مردم جهت گذراندن سیزده بدر مجبورند به مناطق خارج منطقه مراجعه نمایند امروز برابر با 29 اردیبهشت 1391 هوا مانند گرمای تابستان نشان داده می شود

اماکن دیدنی کنارتخته

کاروانسرای قدیمی :ای که در بازار قدیم و پشت حسینیه سیدالشهدا واقع شده که قدمتش به دوره ی صفویه بر می گردد. آب انبار :که در کنار حسینیه سیدالشهدا قرار داشت.

کوار زمرد فارس به معن سبد بزرگی که در آن میوه بریزند می باشد. کوار در روز گاران قدیم منطقه ای سر سبز و آباد بوده که درختان میوه و گل های مختلف در آن می روییده است،به طوری که باسبد،میوه های آن را به جاهای مختلف می برده اند.به همین دلیل آن را کوار نامیده اند.شهرستان کوار به سرعت در حا توسعه و گسترش است و در ۴۵ کیلومتری جنوب غربی شیرازقرار گرفته است.این شهرستان از شمال با شهرستان شیراز و از شرق با شهرستان سروستان و از جنوب با شهرستان جهرم و از غرب با فیروزآباد هم مرز می باشد.شهرستان کوار در موقعیت ۱۱ درجه و ۲۹ دقیقه عرض جغرافیایی و ۴۲ درجه و ۵۲ دقیقه طول جغرافیایی شرقی قرار گرفته و دارای آب و هوای معتدل مدیترانه ای است.

شهرستان کوار با مساحتی بیش از ۱۶۵۰ کیلومتر مربع،دارای ۳ دهستان فرمشکان،طسوج و اکبراباد بوده و جمعاً شامل ۴۴ روستا می باشد. جمعیت کل کوار بیش از ۱۰۴۰۰۰ نفر بوه که تعداد ۷۳ هزار نفر در روستاها و ۳۱ هزار نفر در شهر کوار زندگ می کنند.

محصولات کشاورزی این شهرستان عبارتند از: گندم جو ،پیاز،ذرت ،برنج،نخود و عدس و محصولات باغی آن شامل هلو،زردآلو،انگور،سیب،گرو و انجیر می باشد.این شهرستان نقش عمده ای در تولید شیر و فراورده های لبنی و گوشت دارد.به طوری که روزانه حدود ۱۲۰ تن شیر تولید تحویل مراکز جمع آوری شیر شده و از آنجا نیز تحویل کارخانه های شیر و تولید فراورده های لبنی موجود در منطقه که در حال حاضر ۳ کارخانه در این منطقه وجود دارد می شود.فراورده های تولید شده در این منطقه در سرتاسر استان توزیع می شود.

هم اکنون کوار دارای ۳ مرکز آموزش و پرورش عالی شامل دانشگاه آزاد اسلامی،علمی کاربردی و دانشگاه پیام نور می باشد و دانشجویان در رشته های مختلف از نقاط گوناگون استان در این دانشگاه ها مشغول تحصیل می باشند.

کوار با داشتن ۹۶ کوره آجر پزی و تولید ۷۶۸۰ تن آجر در هر روز مقام اول استان را دراختیار دارد.

سد تاريخي بند بهمن در فاصله 10 کيلومتري کوار قرار دارد. اين بند با قدمتي بيش از 2000 سال از آن زمان تا کنون آب مصرفي کشاورزي قسمت عمده‌اي از دشت کوار را تامين کرده است.

اکبرآباد که در 10 کيلومتري کوار بين شيراز و جهرم قرار دارد يکي از بزرگ‌ترين روستاهاي کوار مي‌باشد. روستاي نوروزان يکي از روستاهاي قديمي اين بخش است که آثار و تپه‌ها قديمي فراواني در آن به چشم مي‌خورد. قلعه قديمي اين روستا که هنوز قسمت‌هاي زيادي از برج و باروهاي آن موجود مي‌باشد قلعه بسيار بزرگ و زيبايي بوده است. اين قلعه داراي دو دروازه اصلي و هفت برج و باروي بلند بوده که يک دروازه و قسمت‌هايي از برج و باروي آن باقي است. تا حدود سه دهه پيش اين قلعه بصورت کامل حفظ شده بود.

شهر کوهنجان با مختصات جغرافیای ۵۲ درجه و ۵۷ دقیقه طول شرقی و ۲۹ درجه و ۱۴ دقیقه عرض شمالی، در فاصله ۴۵ کیلومتری جنوب شرقی شیراز و ۲۴ کیلومتری غرب سروستان واقع شده‌است. کوهنجان در جنوب غربی دریاچه مهارلو واقع گردیده و ارتفاع آن از سطح دریاهای آزاد حدود ۱۵۰۰ متر است. شهر که به لحاظ موقعیت نسبی در دشتی وسیع و در دامنه آخرین ارتفاعات زاگرس جنوبی قرار دارد از آب و هوایی معتدل و کوهپایه‌ای برخوردار است. آب و هوای آن در بهار و تابستان نسبتاً خنک و در زمستان سرد است. گورستان قدیمی شهر، با سنگ گورهایی که قدمت برخی از آن‌ها به بیش از ۲۰۰ سال می‌رسد و همچنین آرامگاه شاه صفی‌الدین در این شهر، نشانگر قدمت طولانی این شهر است. مردم کوهنجان به زبان فارسی سخن می‌گویند، مسلمان و پیرو مذهب شیعه جعفری هستند.

الگوی معیشت و سکونت

براساس نتایج سرشماری سال ۱۳۷۵، جمعیت این شهر ۴۰۴۳ نفر بوده‌است که در سال ۱۳۸۵، به ۶۲۵۰ نفر افزایش یافته‌است. درآمد مردم کوهنجان از فعالیت‌های زراعی، دامداری و صنایع دستی تأمین می‌شود. محصولات زراعی و دامی این شهر شامل گندم، جو، ذرت، پنبه، محصولات جالیزی، زیره، گوشت و لبنیات است. گلیم، قالی و گبه نیز از محصولات صنایع دستی کوهنجان است. کوهنجان در یک منطقه دشتی استقرار یافته و دارای بافت مسکونی متمرکز است. خانه‌های این شهر تحت تأثیر شرایط طبیعی، نوع معیشت و فعالیت افراد شکل گرفته‌است و غالباً به صورت یک طبقه، دارای سقف‌های مسطح و حیاط‌های وسیع ساخته شده‌اند. مصالح به کار رفته در بافت قدیم شهرعمدتاً خشت، گل و چوب است، ولی در ساخت خانه‌های جدید از مصالحی مانند سنگ، آجر، سیمان، آهن و گچ استفاده می‌شود. بافت جدید این شهر، با تبعیت از قواعد و اصول مهندسی نوین، سیمایی نسبتاً مدرن دارد و کوچه‌های عریض امکان تردد آسان با اتومبیل را فراهم نموده‌است.

جاذبه‌های گردشگری

بخش اصلی کوهنجان با استقرار در دامنه‌های جنوبی زاگرس، یکی از مکانهای جذاب و تماشایی استان زرخیز فارس است. مزارع سرسبز و باغات وسیع با چشمه‌ساران حیات‌بخش به ویژه در فصل بهار جلوه‌ای زیبا به این مکان می‌دهند. کوه‌های سرسبز و خرم آن با درختان بلوط، ارژن، بنه و سرو کوهی از جذابیت فراوانی برخوردارند و محیطی دلپذیر برای گردشگران و دوستداران طبیعت به شمار می‌روند. باغ زیبای باغباغان در حوالی آن، از جمله تفرجگاه‌های زیبا و کم نظیری است که هر ساله عده زیاد گردشگر را به سوی خود جلب می‌کند. چشمه زیبای نباتی و آبریزجبل از دیگر جاذبه‌های طبیعی اینجاست. آرامگاه امام‌زاده شاه صفی‌الدین با سنگ قبرهای منقش از جاذبه‌های ارزشمند مذهبی و تاریخی شمرده می‌شود. بر روی برخی از گورهای این گورستان مجسمه شیر سنگی قرار دارد که از سنگ یکپارچه تراشیده شده‌است. از دیگر جاذبه‌های تاریخی بخش کوهنجان، حمامی با قدمت ۳۰۰ ساله و آسیاب قدیمی دیگری است که متاسفانه به زیر خاک فرو رفته‌است. مردم بخش کوهنجان در اعیاد ملی و مذهبی با برگزاری مراسم جشن و سرور به شادمانی می‌پردازند. عید نوروز جلوه ویژه‌ای به این شهر می‌دهد. هر ساله در دومین روز فروردین که به روز سفید معروف است و سیزدهم فروردین، مردم به صحرا می‌روند و این روزها را در دشت و صحرا به سر می‌برند. مردم این بخش در ایام عزاداری ائمه به ویژه ایام محرم و صفر، با برگزاری مراسم سینه‌زنی و زنجیرزنی، در تکیه هاو هیئات مذهبی (بنی هاشم، امام سجاد، حضرت ابوالفضل، سیدالشهدا) و مساجد ولی عصر (عج) و امام رضا (ع) و امامزاده شاه صفی الدین این ایام را به سوگواری می‌پردازند. موسیقی رایج در این شهر شامل ترانه‌های محلی و سنتی است که غالباً در جشن‌ها و عروسی‌ها اجرا می‌شود. چوب بازی و ترکه بازی از بازی‌های محلی کوهنجان است که در مراسم شادی و عروسی برگزار می‌شود. آش الوک (بادام کوهی)، آش بنه و دُمبَل کوهی از غذاهای محلی شهر کوهنجان است. لبنیات و خشکبار از معروف‌ترین سوغاتی‌های کوهنجان به شمار می‌رود. اامکانات بخش کوهنجان: منابع آبی کوهنجان محدود بوده و آب آشامیدنی این بخش با استفاده از قناتی حدودا ۱۵۰ ساله که از زیر امامزاده عبور می‌کند تامین میشده که متاسفانه با توجه به خشکسالی جند سال اخیر آب تقریبا ۸ اینچی کفاف این بخش را نداده که به همت شورای اسلامی و بخشدار محترم و امام جماعت و از همه مهمتر فرماندار محترم شهرستان یک حلقه چاه آهکی در ارتفاعات دروک تنگ وحشی حفر شده که بعد از تامین اعتبار از طرف مسئولین و اهالی اقدامات اجرایی آن نیز شروع شده‌است . این بخش از لحاظ امکانات اولیه رفاهی تقریبا پیشرو بوده به طوری که برق در سال ۱۳۳۹ توسط مالک زمان وقت (محمود خان) به طور مجزا در اختیار اهالی قرار گرفته‌است و پس از برق رسانی توسط دولت این شهر نیز در سال ۵۱ به شبکه برق کشور متصل شده‌است. تلفن نیز که اکنون از ضروری ترین امکانات به حساب می‌آید در سال ۱۳۶۸ به صورت شخصی با مرکز تلفن ۲۰۰ شماره‌ای در اختیار اهالی قرار گرفته‌است اکنون نیز با مرکز تلفن دیجیتال ۱۰۰۰۰ شماره‌ای به صورت سیمی با پیش شماره ۷۱۲۵۲۶ و مرکز تلفن موبایلی با دو دستگاه دکل BTS در کوهنجان و پشت پر تا شعاع ۲۵ کیلومتری از مرکز در اختیار این بخش و روستاهای همجوار شامل: سیف آباد، بکت، اسلام آباد، پشت پر، چاه انجیر، علاالدوله، قنبری، کمال آباد، کنو، کت گنبد،… با پیش شماره ۷۱۲۵۳۱ می‌باشد. همچنین عملیات گاز کشی کوهنجان نیز که از سال ۱۳۸۰ شروع شده بود در سال ۱۳۸۳ پایان یافته و با ایجاد یک ایستگاه تضعیف فشار در منطقه دوراهی شورجه از همان سال گاز نیز به صورت لوله کشی در اختیار اهالی قرار گرفته‌است. دسترسی: بخش کوهنجان از غرب ازطریق شهر شیراز و با جاده‌ای آسفالت و از شرق به سروستان قابل دسترسی واز طریق جاده شوسه کوهستانی به شهرستان خفر در ارتباط می‌باشد.

آرمرده شهری است در استان کردستان در غرب ایران، این شهر در بخش آرمرده به همین نام در غرب شهرستان بانه قرار گرفته‌است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۷٫۲۵۹. نفر بوده‌است موقعیت ویژه (نزدیکی به مرز عراق ) این بخش را به کارهای قاچاق که در نزد مردم عامه به کولبری سوق داده‌است.

اورامان یا هورامان تخت شهری در بخش اورامان شهرستان سروآباد در استان کردستان ایران است. این شهر در منطقه هورامان واقع شده‌است.

اورامان، از غرب با عراق، از شمال با کردستان و از جنوب با جوانرود محدود می‌شود و جاده‌ای به طول ۷۵ کیلومتر آن را به شهر مریوان متصل می‌نماید.

این شهر در دره‌ای شرقی- غربی و در شیب تندی روبه روی کوه «تخت» واقع شده‌است. خانه‌های شهر به طور کلی از سنگ و اغلب به صورت خشکه چین و به صورت پلکانی ساخته شده‌است که به همین دلیل آن را «هزار ماسوله» نیز می‌نامند. بنا به اعتقاد مردم منطقه اورامان زمانی شهری بزرگ بود و مرکزیتی خاص داشت و به همین خاطر از آن به عنوان تخت یا مرکز (حکومت) ناحیه اورامان یاد می‌کردند. مراسم پیر شالیار در این شهر بسیار معروف است.

مردم اورامان‌تخت به اورامی (هورامی یا اورامانی) سخن می‌گویند که یکی از گویش‌های گورانی است که آن نیز زیرگروهی است از گویش‌های ایرانی شمالغربی. اورامی در گذشته زبان کتابت به شمار می‌آمده و لهجه رسمی بوده است. مردم اورامان تخت مسلمان و سنی مذهب هستند، با این وجود آیین‌های باستانی ایرانی هنوز در حافظه تاریخی برخاسته از نیاکان مردم این منطقه، جای دارد و آن را پاس می‌دارند.

طبیعت

آب و هوای معتدل کوهستانی و وجود چشمه‌های فراوان، چراگاه‌هایی سرسبز و باغهایی خرم را در دامنه کوههای زیبای اورامان به وجود آورده که باعث شده دامداری در کنار باغداری پیشه اصلی مردم این دیار باشد. در این ناحیه گونه‌های جانوری و گیاهی متعدد و بسیاری مشاهده می‌شود از جمله سنجاب ایرانی، درختان : وون، تنگز، میلو، شرو، بلوط، پسته وحشی، گردو، توت، گلابی، انجیر، انار و … گیاهان : ریواس، پیچک، کرس، بنا، هاز، شنگ، به‌ره‌زا، هاله کوک، ترشکه، ته‌ره‌ژه‌ره‌ژا، قازیاخه، گیلاخه، نرمیله، ده‌مه‌رواسله، بنا شوانه، کنگر، سپل، سیدران، گوزروانه، لو، زرده لو، چنور، سیاولو، که‌ما، قومامه، توسی و …
پوشاک

مردان کرد اورامانی چوخه، پانتول، ملکی شال، دستار، فرنجی و کله بال و زنان آن جانی، کلنجه، شال، کلاه و کلله می‌پوشند. انواع این لباس‌ها با زیورآلات مختلف تزئین شده‌اند و رنگارنگ هستند. پیش از ورود پارچه و کفشهای خارجی و سایر منسوجات داخلی به استان کردستان، بیشتر پارچه‌ها و پای افزار مورد نیاز آنها توسط بافندگان و دوزندگان محلی بافته و ساخته می‌شده که با تعداد محدود هنوز رواج دارد (انواع لباس؛ رانه چوخه و فرنجی ). از دیگر صنایع دستی رایج در اورامان می‌توان گلیم، سجاده، نمد، سبد، گیوه (کلاش)، ظروف چوبی و …
خوراک

قارچ، کرفس، کنگر، ریواس، خوژه، پنیر، شیر، عسل، گردو، انجیر، و انگور موادغذایی این منطقه را تشکیل می‌دهند. پلو، آش دوغ (دوغه‌وا)، ساوار، گردول، ترخینه، دوختن یا آش گزنه، هتیمچه با گوشت گوسفند، شدروا، گرما، رشته پلو، رشته رون یک آبه، پرشین، کلانه، خورش خلال بادام و انواع کباب‌های محلی از غذاهای اورامان است.
نام

یکی از حدسیات رایج درباره نام اورامان اینست که واژهٔ «اورامان» یا به زبان محلی، «هـَـورامان»[۱۰][۱۱] از دو بخش «هورا» به معنی «اهورا» و «مان» به معنی خانه، جایگاه و سرزمین تشکیل شده‌است. بنابراین اورامان به معنی «سرزمین اهورایی» و «جایگاه اهورامزدا» است. «هور» در اوستا به معنی خورشید آمده و هورامان «جایگاه خورشید» نیز معنی می‌دهد.

هر سال دو بار در نیمه بهار و نیمه زمستان مراسمی به نام «مراسم پیر شالیار» در اورامان تخت برگزار شده و عروسی «پیر شالیار» را در سه روز جشن می گیرند. مقبره پیر شالیار که از بزرگان و مبلغان دین اسلام در منطقه بوده است در شهر اورامان تخت واقع شده است. این مراسم شامل ذبح دام قربانی، دف زنی، نوعی رقص (ذکر دراویش)، خوردن آش مخصوص (هولوشینه Holloshineh)، شب‌نشینی و خواندن شعر و دعا است که نزدیک به هزار سال است برگزار می شود. البته از قدیم چون مردم این منطقه پیرو آیین زرتشت بوده اند این مراسم باستانی تشابهاتی با آیین های زرتشتیان دارد.

بابارَشانی شهری است در استان کردستان در غرب ایران. این شهر در بخش چنگ الماس شهرستان بیجار قرار گرفته است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۵۷۹ نفر بوده است.

این شهر در شرق استان کردستان و در نزدیکی استان‌های همدان و زنجان واقع شده است. کوه چنگ الماس و کوه حمزه عرب از کوه‌های پیرامون بابارشانی هستند و رودخانهٔ تلوار نیز از سمت خاوری آن می‌گذرد.

بابارشانی راه آسفالت ندارد. راهی شنی بیجار به گل‌تپه همدان از این شهر می‌گذرد.

شهر برده رشه مركزبخش خاووميرآباددر ۱۰ كيلومتريغرب شهرستان مريوان واقع شده است اين روستا با جمعيتي در حدود ۱۱۰۰ نفر و۲۴۰ خانوار در بهار سال ۱۳۹۰ از طرف هئيت وزيران در تقصيمات كشوري بعنوان شهر شناخته شد .واعضاي محترم شوراي روستا هم آقاي هادي سعيدي فردي تحصيل كرده وبومي ساكن روستاي سيف سفلي را بعنوان اولين شهردار برده رشه معرفي نمودند.