شهید عباس بابایی

نگاهی کوتاه به زندگی شهید عباس بابایی

در سال 1329 در شهرستان قزوين ديده به جهان گشود. دوره ابتدايي را در دبستان دهخدا و دوره متوسطه را در دبيرستان نظام وفاي قزوين گذراند. در سال 1348، در حاليكه در رشته پزشكي پذيرفته شده بود، داوطلب تحصيل در دانشكده خلباني نيروي هوايي شد. پس از گذراندن دوره اموزشي مقدماتي خلباني، جهت تكميل دوره، به كشور امريكا اعزام گرديد. در اين مدت، دوره آموزشي خلباني هواپيماي شكاري را با موفقيت به پايان رساند و پس از بازگشت به ايران، در سال 1351، با درجه ستوان دومي در پايگاه هوايي دزفول مشغول به خدمت شد. همزمان با ورود هواپيماهاي پيشرفته اف- 14 به نيروي هوايي، شهيد بابایي در دهم آبان ماه 1355، براي پرواز با اين هواپيما انتخاب شد و به پايگاه هوايي اصفهان انتقال يافت. پس از پيروزي شكوهمند انقلاب اسلامي، وي گذشته از انجام وظايف روزانه، به عنوان سرپرست انجمن اسلامي پايگاه هوايي اصفهان به پاسداري از دستاوردهاي انقلاب پرداخت. شهيد بابايي در هفتم مرداد ماه 1360 از درجه سرواني به سرهنگ دومي ارتقا پيدا كرد و به فرماندهي پايگاه هشتم اصفهان برگزيده شد. وي در نهم اذرماه 1362، ضمن ترفيع به درجه سرهنگ تمامي، به سمت معاونت عمليات فرماندهي نيروي هوايي منصوب گرديد و به ستاد فرماندهي در تهران عزيمت كرد. سرانجام در تاريخ هشتم ارديبهشت ماه 1366 به درجه سرتيپي مفتخر شد و در پانزدهم مرداد ماه همان سال، در حاليكه به درخواستها و خواهشهاي پي در پي دوستان و نزديكانش مبني بر شركت در مراسم حجّ ان سال پاسخ رد داده بود، برابر با روز عيد قربان در حين عمليات برون مرزي به شهادت رسيد.*

شهيد سرلشگر خلبان، عباس بابايي در هنگام شهادت 37 سال داشت. از او يك فرزند دختر به نام سَلمي و دو فرزند پسر به نامهاي حسين و محمد به يادگار مانده است.

------------------------------------------------------

* شايان ذكر است كه شهيد بابايي، علي رغم درخواستها و دعوتهاي هر ساله اطرافيان، در هيچ سالي به حج نرفت. از نزديكان او نقل است كه وي چند روز قبل از شهادت، در پاسخ به پافشاريهاي بيش از حد دوستانش گفته بود: تا عيد قربان خودم را به شما ميرسانم. و شگفت اينكه شهادت او برابر با روز عيد قربان بود.

برگرفته از كتاب پرواز تا بينهايت

 روحش شاد یادش گرامی

شاگرد بی بضاعت          راوی: مادر شهيد بابايی

من تعداد هفت فرزند دارم و عباس در ميان فرزندانم برترين آنها بود. او خيلی مهربان و كم توقع بود. با توجه به اينكه رسم بود تا هر سال شب عيد برای بچه ها لباس نو تهيه شود، اما عباس هرگز تن به اين كار نمی داد. او مي گفت: اول برای همه برادرها و خواهرانم لباس بخريد و چنانچه مبلغی باقی ماند براي من هم چيزی بخريد. به همين خاطر هميشه هنگام خريد اولويت را به خواهران و برادرانش مي داد. او هر وقت می ديد ما مي خواهيم براي او لباس نو تهيه كنيم، می گفت: همين لباسی كه به تن دارم بسيار خوب است. و وقتی لباس هايش چرك مي شد، بی آنكه كسی بداند، خودش می شست و به تن می كرد. عباس هيچ گاه كفش مناسبی نمی پوشيد و بيشتر وقتها پوتين به پا می كرد. عقيده داشت كه پوتين محكم است و ديرتر از كفشهای ديگر پاره می شود و آن قدر آن را می پوشيد تا كف نما می شد. به خاطر می آورم روزی نام او را در ليست دانش آموزان بی بضاعت نوشته بودند. دايی عباس، كه ناظم همان مدرسه بود، از اين مسئله خيلی ناراحت شد و به منزل ما آمد. از ما خواست تا به ظاهر و لباس عباس بيشتر رسيدگی كنيم تا آبروی خانواده حفظ شود. من از سخنان برادرم متاثر شدم. كمد لباس های عباس را به او نشان دادم و گفتم: نگاه كن. ببين ما برايش همه چيز خريده ايم، اما خودش از آنها استفاده نمي كند. وقتی هم از او می پرسم که چرا لباس نو نمي پوشی؟ می گويد: در مدرسه شاگردانی هستند كه وضع مالی خوبی ندارند. من نمی خواهم با پوشيدن اين لباس ها به آنان فخر فروشي كنم.

برگرفته از کتاب پرواز تا بی نهایت (حکایت های کوتاه از رادمردی بزرگ)

روحش شاد