وی از دانشمندان شهید شیعی است که با عشق مولا علی علیه السلام دلی زنده و چشمی بصیر و بینا داشت، روزی متوکل خلیفه ی خونخوار عباسی از او پرسید که من و دو فرزندم معتز و مؤید برتر و بهتریم یا علی و امام حسن و حسین؟! ابن سکیت جواب داد که قنبر غلام علی، از تو و فرزندانت، پیش من برتر و بالاتر است، و شروع کرد به شمردن فضائل حسنین علیهماالسلام، و خلیفه که هیچ تحمل شنیدن حرف حق را نداشت همانجا دستور داد، زبان ابن سکیت را قطع کردند و چنان شکنجه دادند تا شهید شد. [1] . برخی را عقیده بر این است که گردآوری اشعار کمیت اسدی، بزرگ شاعر شهید شیعی که توسط ابن سکیت جمع و تدوین شد او را به فیض شهادت رسانید، چرا که با این کار، متوکل پی به مذهب او - که جز مکتب حیات بخش تشیع نبود - برد و دنبال بهانه بود تا آن صحنه را از پیش طراحی کرد و ابن سکیت را مجبور به اظهار عقیده ساخت. [2] . دائرة المعارف تشیع، این دانشور شهیر شیعی را چنین معرفی می کند: «ابن سکیت از اصحاب امام رضا علیه السلام و از خواص اصحاب امام محمد تقی و امام علی نقی علیهماالسلام بود، در نزد ایشان تقرب داشت و از ایشان روایت می کند. وی در علم لغت و در قرائت و قرآن شناسی و شعر عرب استاد بود چنان که در لغت وی را پس از ابن الاعرابی سرآمد دیگر لغویان دانسته اند.» [3] .
پی نوشت ها:
[1] ترتیب اصلاح المنطق، ابن سکیت، مقدمه، صص و، ز.
[2] کمیت اسدی، حدیث حریت، ص 59، 149.
[3] دائرة المعارف تشیع، ج 1، ص 326.
