آنچه داري قدر بدان‏

و حفظ ما في يديك أحب الي من طلب ما في يدي غيرك‏ ترجمه: نگهداري از آنچه خود، در دست داري، در نظر من، از خواستن و جستجوي آنچه در دست ديگري است، بهتر و دوست داشتني‏تر است. شرح: كساني هستند كه هيچگاه به آنچه دارند، راضي و قانع نمي‏شوند، دائما در فكر بدست آوردن مال و ثروت بيشتر هستند، و تمامي نيروي آنها، بجاي آنكه صرف كسب مال ميشود. انگونه افراد، تازه هر چقدر هم كه بيشتر بدست آورند، باز چشم و دلشان سير نمي‏شود و نگاهشان به مال ديگران است. و گاهي، كار را به جايي مي‏رسانند كه شخصيت و عزت نفس خود را زير پا مي‏گذارند، تا براي مدتي كوتاه از آنچه ديگران دارند، استفاده كنند. شايد شما هم ديده‏ايد كه: بعضي افراد، وقتي ميخواهند به مهماني بروند، با آن كه خودشان لباس تميز و قابل استفاده دارند، چون پارچه و دوخت آن ساده و معمولي است، به سراغ همسايه ميروند و لباس گرانقيمت او را ميگيرند، تا در مهماني، بيشتر خود نمايي كنند. يا وقتي مهمان در خانه دارند، كاسه و بشقاب معمولي و ارزان قيمت خود را كنار مي‏گذارند، و در عوض، ظروف چيني و بلور گرانقيمت همسايه را قرض مي‏گيرند و جلوي مهمان مي‏آورند. اين دسته از افراد، براي شخصيت انساني و عزت نفس خود ارزش قائل نيستند و كاري هم كه ميكنند، بر خلاف دستورات اسلام است. امام عليه‏السلام نيز، در همين مورد توضيح داده و اين چند نكته را در يك جمله كوتاه، بيان فرموده است: 1- قناعت: به آنچه داري اكتفا كن و چشم طمع به مال ديگران نداشته باش. 2- عزت نفس: شخصيت انساني و عزت نفس خود را حفظ كن، و از آنچه داري خوشنود باش، تا از رنج خواهش و تمنا و ذلت در خواست و تقاضا از ديگران، آسوده باشي. 3- حفظ آبرو: با دوري كردن از زياده‏طلبي و چشم حسرت دوختن به مال ديگران، آبروي خود را به باد مده. 4- شكر نعمت: نسبت به آنچه خداوند به تو داده است، كفران نعمت مكن، بلكه شكر نعمت خداوندي را - به هر اندازه كه باشد - بجاي آور، تا به آنچه داري راضي باشي و در حفظ نگهداري آن بكوشي. نه آن كه مال خود را، بخاطر ناچيز و كم قيمت بودن، خوب حفظ نكني و آن را از بين ببري، و بعد، محتاج ديگران بشوي.

نهج‏البلاغه-نامه 31 هئيت تحريريه بنياد نهج‏البلاغه(پندهاى كوتاه از نهج‏البلاغه)