نوشته ای زیبا از سیمین بهبهانی
داشتم به میهمانم میگفتم اگر راحت تر است رویه نایلونی روی مبل های سفید را بردارم،
نرسیده بودم قبل از رسیدنشان برشان دارم،
او تعارف کرد و گفت راحت است. من اما گرمم شد و برش داشتم،
بعد یکدفعه حس کردم چقدر راحت تر است.
سه سالی می شد خریدمشان اما هیچ لک و ضربه ای بر انها نیفتاده
اگر چه بیشتر اوقات بدلیل ماندن همین روپوش نایلونی
بر رویشان از لذت راحتیشان محروم مانده ام...
بعد یاد همه روکش های زندگی خودم و اطرافیانم افتادم،
روکش روی موبایل ها، شیشه ها، روکش صندلی های ماشین،
روکش روی کنترل های تلویزیون، روکش روی لباس های کمد و...
و همه این روکش ها دال بر دونکته است:
یا بر نامیرایی خود باور داریم
و یا اینکه قرار است چنین چیزهای بی ارزشی را به ارث بگذاریم...
هر روز در روابط روزمره امان همین روکش ها را بر رفتارمان میگذاریم
تا فلانی نفهمد عصبانی هستیم،
فلانی نفهمد چقدر خوشحالیم،
فلانی نفهمد چقدر شکست خورده ایم.
نقاب ها و روکش ها را استفاده میکنیم برای اینکه اعتقاد داریم
اینطوری شخصیت اجتماعی ما برای یک روز مبادا بهتر است...
کدام روز مبادا؟!
زندگی همین امروز است...
