بنام خدا
آیا همراهی دین و سیاست در جامعه ی امروز به انتقال مفاهیم دینی به فرزندان ما کمک می کند ؟
ممکن است این مسئله آسیبی داشته باشد اما در جاهای دیگر هم این آسیب وجود دارد . البته باید فوائد آن را نیز در نظر گرفت . اگر یک مسئول سیاسی در جامعه ی اسلامی دارای اخلاق و معنویت باشد، بیشتر از هر مسجد و منبر و کتاب و مدرسه ای، دین را به جامعه منتقل خواهد کرد . اگر یک سیاستمدار مسلمان و معتقد به اخلاق اسلامی در جامعه حضور داشته باشد ، جامعه شبیه او خواهد شد . البته اگر در سیاست مداران یک بد اخلاقی بوجود بیاید تمام زحماتی که من و امثال من برای دین می کشند از بین می رود . بنابراین طبیعی است که امثال من باید فریاد بیشتری بر سر آنها بزنند تا یک فردی که در کوچه و بازار یک خطایی را انجام می دهد . مردم از روحانیون انتظار دارند که بیشتر قدرتمندان را نصیحت کنند . خیلی مهم است که سیاسیون از قدرت خود خوب استفاده کنند . تقوای این افراد باید خیلی بیشتر از مردم باشد . غیر از اینکه این افراد الگو هستند ، کوچکترین خطای آنها آثار زیانباری در جامعه دارد . اگر این افراد براساس تیم بندی عمل کنند ، نه براساس اصول اسلامی جامعه ضرر زیادی خواهد دید . وقتی جامعه احساس کند که این ضرر ها به دلیل سوء مدیریت و رفیق بازی این افراد سیاسی و مذهبی ایجاد شده، به دین بی اعتنا خواهد شد . اگر افراد سیاسی جهاد و تلاش وافری داشته باشند ، ثمره ی آن به مردم خواهد رسید . مردم باهوش هستند و به راحتی خصوصیات افراد را درک می کنند . فرزندان ما نیز می توانند از عرصه ی سیاسی که با دین آمیخته است ، بهره ی زیادی بگیرند . البته گاهی اوقات ما مانع شده و نظر بچه ها را نسبت به صحنه ی سیاسی منفی می کنیم . صحنه ی سیاسی متعلق به ما است . مسئولین از خود ما هستند واگر خطایی بکنند، ما هستیم که باید خود را اصلاح کنیم . ما نباید به بچه های خود قهر کردن با صحنه ی سیاست را یاد بدهیم . این یک اخلاق خودخواهانه و افراطی است که ما به بچه های خود انتقال می دهیم . باید واقعیت های عرصه ی سیاست را به مرور به فرزندان خود یاد بدهیم . اصولاً خانواده ها به دنبال تربیت فرزند هستند . ما باید در حین مسابقه و بازی ، فرهنگ جامعه پذیری و اجتماعی شدن را به فرزندان خود آموزش بدهیم . باید به بچه های خود یاد بدهیم که نظرهای مخالف را تحمل کنند . پدر و مادر باید این مسئله را نمایش دهند و به بچه ها یاد بدهند که سعه ی صدر پیدا کنند . مهمترین منتی که خداوند بر سر پیامبر اکرم (ص) می گذارد این است که می فرماید آیا ما به تو شرح صدر ندادیم ؟ سپس خداوند پیامبر را به داشتن خلق عظیم تحسین می کند . مشخص است که پیامبر از این نعمتی که خداوند به او داده به بهترین صورت استفاده کرده و شخصیت خود را رشد داده است . ما باید این شرح صدر را به فرزندان خود منتقل کنیم . ما وقتی که می خواهیم الفبای سیاست را به فرزند خود یاد بدهیم ، باید الفبای سعه ی صدر و دسته جمعی زندگی کردن را به آنها آموزش دهیم . فرزند ما باید یاد بگیرد که از حق خود دفاع کند . برخی از بچه ها بلد نیستند از حق خود دفاع کنند . چون این کار را در خانه یاد نگرفته اند و به محض دعوای آنها با برادر و خواهر خود پدر و مادر مداخله کرده اند . ما نباید در دعوای بین فرزندان زیاد دخالت کنیم فقط باید آنها را جهت بدهیم . باید اجازه دهیم که خود فرزندان از حق خود دفاع کنند . البته می توانیم بعداً زمینه ی عذرخواهی را برای آنها فراهم کنیم . اگر ما تربیت سیاسی را در خانه شروع کنیم ، وضع فرهنگی و سیاسی در جامعه بسیار بهبود پیدا خواهد کرد . مسئولین سیاسی که گاهی در گفتگو های خود ناسزا می گویند و بی تحمل می شوند تربیت خانوادگی خوبی ندارند . کسی که اهل آداب سیاسی نباشد و وارد جامعه شود خطاهای زیادی را مرتکب خواهد شد و حتی ممکن است به جامعه خیانت کند . بنابراین اولین اثر تربیت سیاسی در خانواده این است که سیاست به مرور در جامعه اصلاح می شود . دومین اثر آن نیز این است که شخصیت بچه اصلاح می شود. علت اینکه برخی از بچه ها با وجود استعداد زیاد درس نمی خوانند این است که بیش از حد احساساتی هستند . و پدر و مادر آنها را به خوبی در روابط اجتماعی تربیت نکرده اند . تربیت برای حضور در روابط اجتماعی همان تربیت سیاسی است . بچه های ما نباید از شرکت در رقابت احساس ضعف بکنند . اگرآنها از حضور اجتماعی و شکست خوردن احساس ترس بکنند؛ در سر کلاس از معلم خود سوال نخواهند کرد . وقتی سوال نکنند درس آنها ضعیف خواهد شد . کم کم آنها اعتماد به نفس خود را از دست می دهند . و در جمع رفقای خود در مدرسه همیشه انسان مطیع و پیرو خواهند بود . پدر و مادرها باید بدانند که تربیت سیاسی نقش اول را دردرس خوان شدن بچه دارد . باید بچه در سر کلاس ابراز وجود کند . باید بتواند با لحنی مودبانه با معلم خود صحبت کرده و مشکل خود را عنوان کند . در صورتی که بچه جرأت ابراز وجود و نظر را نداشته باشد ضعیف بار می آید. در صورت ابراز وجود است که می تواند از محیط خود اکسیژن دریافت کرده و نهال وجود او شکوفا شود . البته همه ی این کارها باید با احترام و ادب انجام شود ، نیازی نیست که فرد برای ابراز وجود ناسزا بگوید . باید پدر و مادرها تربیت سیاسی را در خانه شروع کرده و حضور در جامعه را به فرزند خود یاد بدهند . با این کار بچه ها در مدرسه و درس خود موفق خواهند شد . یکی از نکات تربیت سیاسی این است که ما نقاط قوت و ضعف یکدیگر را به رسمیت بشناسیم . و با استفاده از این نقاط قوت در تحلیل مسائل به یکدیگر کمک کنیم . تربیت سیاسی به ما کمک می کند که بتوانیم با یکدیگر زندگی کنیم . باید قبول کنیم که ما یک نقطه ضعف هایی داریم که رفیق ما آن را بر طرف می کند . پدر باید در خانه به بچه ها بگوید که مادر شما یک ویژگی هایی دارد که من ندارم . در این حالت بچه ها می فهمند که پدر نقاط ضعف خود را در برابر نقاط قوت مادر قبول کرده است . همین کار مفاهیم سیاسی را به بچه منتقل می کند . تربیت سیاسی یعنی اینکه ما بلد باشیم با جامعه زندگی کنیم . خیلی از افراد زندگی با دیگران را بلد نیستند . این افراد هیچگاه رشد پیدا نمی کنند. مادر باید به بچه ها بگوید که من نقطه ضعف هایی در برخی زمینه ها دارم و با پدر شما در آن موارد مشورت می کنم تا خطا نکنم . نباید بچه های ما از نواقصی که دارند احساس حقارت کرده و یا از نقاط قوتی که دارند مغرور شوند . یا اینکه دیگران را به خاطر نقص هایی که دارند تحقیر کنند .
منبع : سخنان حجت الاسلام والمسلمین پناهیان در برنامه سمت خدا
