... إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ لَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ .... (1)
این آیه شریفه بیان میکند که نماز و یاد خدا که مقصد نماز است انسان را از ارتکاب معاصی باز می دارد.(2)
از این بیان نتیجه میشود که یاد خدا مقدمه تقوای الهی و پرهیز از گناهان و انجام اعمال صالح است.خداوند در مورد قرآن که خود ذکر خداوند است می فرماید:
(أَ وَ عَجِبْتُمْ أَنْ جاءَكُمْ ذِكْرٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَلى رَجُلٍ مِنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْ وَ لِتَتَّقُوا وَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ)؛(3)
آيا تعجّب كردهايد كه دستور آگاه كننده پروردگارتان به وسيله مردى از ميان شما به شما برسد، تا (از عواقب اعمال خلاف) بيمتان دهد، و (در پرتو اين دستور،) پرهيزگارى پيشه كنيد و شايد مشمول رحمت (الهى) گرديد؟!
پس در سایه دوام ذکر انسان به زینت تقوا آراسته می شود که همان اطاعت از امر و نهی خداوند است چنانکه امیر المومنین علی علیه السلام فرمود: (ذِكْرُ اللَّهِ شِيمَةُ الْمُتَّقِينَ) ياد خدا خوى پرهيزگاران است (4). و این خود مایه حیات قلب انسان و درک مراتب بالاتری از حیات است. چنانکه امام علی علیه السلام فرمود: (فِي الذِّكْرِ حَيَاةُ الْقُلُوبِ).
پی نوشتها:
1. عنكبوت / 45
2. ترجمه تفسیر المیزان ج16ص203
3. اعراف/63
4. شرح آقا جمال خوانسارى بر غرر الحكم و درر الكلم، ج4، ص: 29
5. همان
