حضرت امر فرمودند آب آوردند و خون سر او را شستوشو دادند و فرمودند: نزدیک شو به من؛ آنگاه دست بر شکاف سرش گذاردند، در حالیکه عبدالله سخت بیتابی میکرد، جراحت سر را به هم آوردند و بهبود یافت، گویا شکستگی وجود نداشت؛ پس از آن فرمودند: «ای عبدالله! سپاس خدایی را که قرار داد گرفتاریها را کفاره گناهان پیروان ما در دنیا، تا در فرمانبردن حق، سالم بمانند و سزاوار مزد و اجر شوند».
عبدالله عرض کرد: یا امیرالمؤمنین! مجازات گناهان ما فقط در دنیاست؟ حضرت فرمودند: «آری؛ مگر نشنیدهای گفته پیامبر (صل الله علیه و آله) را که فرمودند: الدنیا سجن المؤمن و جنةالکافر؛ دنیا زندان مؤمن و بهشت کافر است.»
خداوند پیروان ما را در دنیا از گناهانشان پاکیزه گرداند بهوسیله مصائب و ناراحتیها و به عفو خود، چنانکه میفرماید: «ما اصابکم من مصیبة فبما کسبت ایدیکم و یعفوا عن کثیر»؛ آنچه مصیبت میبینید از کردار خود شماست، و بسیاری از آن بخشش میکند. شوری/30»
آنگاه پیروان ما به قیامت وارد شوند و طاعتهای آنان را زیاد کند و لکن دشمنان ما را خداوند در دنیا جزاء دهد به طاعاتشان گرچه وزنی ندارد، زیرا طاعتشان اخلاص ندارد و چون وارد قیامت شوند، سنگینی گناهان و کینههایشان به محمد و آل محمد و یاران واقعی آنان، بر شانه آنهاست و در آتش فرو روند.
عبدالله عرض کرد: یا امیرالمؤمنین! استفاده کردم و به من آموختی؛ اگر به من میفرمودید که چه گناهی سبب محنت مجلس شد، بسیار نیکو بود که دیگر مرتکب نشوم؟
حضرت فرمودند: «هنگام نشستن، بسمالله نگفتی، این مصیبت کفاره گناهت گشت؛ مگر نمیدانی که پیامبر از جانب خداوند مرا حدیث کرد که خداوند فرماید: هر کاری که در آن بسمالله گفته نشود، آنکار ناتمام خواهد ماند.»
عبدالله عرض کرد: پدر و مادرم فدای شما! دیگر بسمالله را ترک نمیکنم.
حضرت فرمودند: پس تو سعادتمند خواهی گشت! عبدالله عرض کرد: تفسیر بسمالله چیست؟ حضرت فرمودند: « بنده چون بخواهد شروع در کاری کند، میگوید: بسمالله، یعنی من به نام این اسم، این کار را انجام دهم، پس در هر کاری که به بسمالله ابتداء کند، آن عمل مبارک خواهد بود.»
تفسیرالبرهان/1/45
