جلوگيري از آلودگي ساحل درياها و اقيانوسها و حفظ سلامت آب، موضوعي است كه مورد توجه بسياري از محققان حوزه محيط زيست قرار گرفته است. بدون ترديد، حفظ سلامت و ايمني اكوسيستمهاي آبي و حفاظت آنها بدون استفاده از فناوريها و روشهاي علمي نوين امكانپذير نخواهد بود. فاضلابهاي راه يافته به درياها و رودخانهها، يكي از منابع اصلي آلودگي اكوسيستمهاي آبي هستند كه پيامدهاي زيست محيطي بسياري به همراه دارند.
در اين طرح جديد كه قرار است در آيندهاي نه چندان دور در بسياري از كشورهاي توسعه يافته به اجرا درآيد، روزانه بيش از 20 ميليون ليتر فاضلاب از طريق فرآيندهاي پيشرفتهاي مانند گندزدايي فاضلاب با استفاده از اشعه فرابنفش تصفيه خواهد شد. اين در حالي است كه فاضلاب تصفيه شده از طريق يك لوله ثانويه موازي با لوله اوليه كه براي انتقال فاضلاب به محل تصفيه در نظر گرفته شده است، دوباره به دريا برگردانده خواهد شد. درياها و اقيانوسها و همچنين سواحل، بخشي از دارايي ملي كشور ما محسوب ميشوند كه بايد به دقت مورد مراقبت قرار گيرند تا از هر گونه گزند و آسيب احتمالي در امان باشند. اما متاسفانه در سالهاي اخير، فعاليتهاي انساني در سطح محيط زيست، تغييرات آب و هوايي و گرمايش جهاني و همچنين فرسايش سطح زمين و تغيير مكان خطوط ساحلي و رسوبات شني به دليل جريانات جزر و مدي و برخورد امواج، كيفيت محيط زيست و محل زندگي ما انسانها و همچنين حرفهها و مشاغل مرتبط با آن را بشدت در معرض تهديد و خطر نابودي قرار داده است. امواج ناشي از وقوع توفانهاي سهمگين يا حركت قايقهاي موتوري در سطح آبها، ميتواند منجر به فرسايش رسوبات شني در بلندمدت يا انتقال موقتي رسوبات از منطقهاي به منطقه ديگر شود. به عبارت ديگر، فرسايش خطوط ساحلي در يك منطقه، ميتواند باعث تجمع رسوبات شني در منطقهاي ديگر شود. بسياري از محققان بر اين باورند كه درياها بخشي از تاريخ گذشته و فرهنگ هر كشور محسوب ميشوند و محافظت از آنها براي بهبود سطح زندگي آيندگان، رونق فعاليتهاي تجاري و بازرگاني، ماهيگيري، گردشگري و احياي حيات وحش ضروري است. در بسياري از كشورها بخش قابل توجهي از مردم ساكن مناطق ساحلي هستند و يكي از مهمترين مكانهايي كه در تعطيلات براي تفريح انتخاب ميشود، شهرهاي ساحلي هستند. از آنجا كه درياها ميتوانند نقش مهمي در اقتصاد هر كشور داشته باشند، با استفاده از اين فناوري جديد براي تصفيه فاضلابهاي ورودي به درياها، ميتوانيم تعادل مناسبي در ميان مديريت فعاليتهاي انساني و حفاظت از اين سرمايه ارزشمند ملي يعني اكوسيستمهاي آبي براي زندگي آينده انسانها به وجود آوريم.
به اين ترتيب، درياها و اقيانوسها ميتوانند همچنان به عنوان منبع ارزشمندي براي تامين غذاي موردنياز انسانها، تامين محل سكونت جوامع ساكن، مقصدي براي گردشگران، محلي براي تجارت و سكونتگاهي براي حيات وحش مورد استفاده قرار گيرند.
