17 ساله بودم كه به ارده وخواست پدر ومادر خدا بيا مرزم درحالي كه نه شغلي ونه درآمدي داشتم واز زندگي هيچ نمي دانستم با دختر عمويم ازدواج كردم.
سال بعدش من كه از بي سوادهم بودم همسرم را كنار پدر ومادرم درحالي كه از دست نيش وكنايه مادرم درامان نبوده رها كرده وبه خدمت سربازي رفتم.
دوسال خدمت سربازي را باهر زحمت ومشقتي وبا صبروبردباري خودم وهمسرم به پايان رسانده وبابازگشتم به منزل به دليل ناسازگاري مادرم با همسرم در حالي كه هيچ در آمدي نداشته وبيكار وداراي دوفرزند پسرخردسال بوديم به درخواست خودم وپدرم منزلي جداگانه اجاره كرده واز آنها جدا شدم.
ما باشروع زندگي مستقلمان از بي پولي وهزينه بالاي زندگي شرايط بسيار بدي متحمل بوديم ومن ازروي همسر وفرزندان خردسالم احساس شرمندگي مي كردم كه با پيشنهاد يكي از دوستانم در كمال ناباوري به قاچاق هروئين روي آورده وپس از يكي دو مورد قاچاق دستگير شده وبه حكم قاضي براي ابد به زندان افتادم.
درمدت زنداني بودنم يكي دوبار همسرم به ملاقاتم آمد ووقتي متوجه شدكه براي ابد به زندان افتادم به شكل غيابي ازمن جداشده ودر كمال سختي ومشقتي كه من در زندان بودم مرا رها كرد.
در اين مدت اونيز با تمام سختي ها نه تنها شوهر نكرده بلكه بچه هايم را هم به نحوي تربيت كرده كه هركدام در حال حاضر داراي شغل و زندگي بسيار مناسبي بوده والان در حالي كه من پس از سي سال حبس با عفواززندان آزاد شده و آنها هم از آزادي ام با خبر مي باشند هيچ گونه احساس وتوجهي به من ندارند،اين در حالي است كه بخاطر آنها سي سال عمرم را در گوشه زندان با آن همه سختي هايش تحمل كردم.
او در حالي كه به جريان آب داخل نهركنار خيابان نگاه مي كردباچشماني براق گفت:من در تمام طول زندگي از اطرافيانم خيري نديده وهميشه حتي الان در سن 53 سالگي نيز ناكام بايد شبهارا در پارك يا كنار خيابان بخوابم واين اصلامنصفانه نيست.
قاسم گرجي
