سفارش اسلام به برخورد با اسیر
در منطق اسلام و سیره ی پیشوایان دینی به شدت از شکنجه و آزار اسیران نهی شده است .
رسول خدا (ص) به مردم مىآموزد ، خلق و خوى نیكو باید با هر جنگى همراه ، و فضیلت و ارزش در همه مراحل بر آن سایه گستر باشد ، آن حضرت با اسیران نبرد به مدارا رفتار مىكرد و كرامت انسانى آنانى را زیرپا نمىنهاد ، بدانگونه كه تاریخ بشریّت هیچ رزمندهاى را به اندازه محمّد (ص) مهربان با اسیران جنگ سراغ ندارد . رسول خدا (ص) پیوسته درباره رفتار شایسته با اسیران سفارش کرده بود .
حتی در بعضی از نقل های تاریخی دیده می شود که اگر اسیری گرفته می شد که نمی توانست راه برود، اصحاب حضرت رسول (ص) برای آنکه به او سختی وارد نشود او را بر دوش خود حمل می کردند .1
حقیقتاً این اسلام چه مكتبى است كه دومین شخص آن (امام علىعلیه السلام) بعد از ضربت خوردن و دستگیرى قاتل ، سفارش آن جنایتكار را مىكند و مىفرماید: «احبسوا هذا الاسیر » این قاتل اسیر را حبس كنید ، « اطعموه » او را غذا دهید، « و اسقوه » به او نوشیدنى دهید و در اسارت با او خوش رفتارى كنید . « احسنوا اسارته .» 2
رفتار پیامبر با عدی ابن حاتم طائی
عدی که در صفات انسانی ، آئینه تمام نمای پدرش بود ، پس از وی بر قبیله « طی » ریاست داشت . افراد این قبیله بت « فلس » را می پرستیدند .
عدی، مسیحی بود و آن را از مردم پوشیده می داشت و به دلیل تبلیغات زهرآگین دشمن علیه آئین اسلام و پیشوای آن، کینه رسول خدا (ص) را در دل می پروراند و از خبر پیروزی های چشمگیر مسلمانان ، ناخرسند بود .
با این همه، پیش بینی می کرد که دیر یا زود، منطقه آنها نیز به وسیله آئین محمّدی و سربازان سلحشور آن ، فتح شود و بساط حکومت او برچیده گردد . از این رو برای حفظ ریاست و آئینش از افراد تحت امر خود خواسته بود که شتران تندرو او را آماده حرکت ، و دیدبانان نیز مراقب مسیر باشند تا هرگاه که زنگ خطر به صدا در آمد ، بی درنگ با تجهیزات لازم ، فرار را بر قرار ترجیح دهد و از قلمرو سپاه اسلام خارج گردد .
سرانجام در یکی از روزهای ماه ربیع الاول سال نهم هجری ، که توسط یکی از دیدبانانش از جانب سپاه اسلام احساس خطر کرد ، عدی به سرعت همسر و فرزندان و وسایل سفر را برداشت و راهی دیار شام ـ که مرکز مسیحیت بود ـ گردید و به هم کیشان خود پیوست.
