برف شدیدی باریده بود. وقتی قطار دو کوهه وارد ایستگاه تهران شد ساعت دو نیمه شب بود. با چند نفر از رفقا حرکت کردیم. علی اصغر را جلوی خانه‌شان در خیابان طیب پیاده کردیم. پای او هنوز مجروح بود.

 فردا رفتیم به علی اصغر سر بزنیم. وقتی وارد خانه شدیم مادر اصغر جلو آمد. بی مقدمه گفت :«آقا سید شما یه چیزی بگو!؟»
بعد ادامه داد: «دیشب دو ساعت با پای مجروح پشت در خانه تو برف نشسته اما راضی نشده در بزنه و ما رو صدا کنه. صبح که پدرش می‌خواسته بره مسجد اصغر رو دیده!»
 

از علی اصغر این کارها بعید نبود. احترام عجیبی به پدر و مادرش می‌گذاشت. ادب بالاترین شاخصه او بود.* تا مدت‌ها بعد از شهادتش در محله‌شان کسی نمی‌دانست علی اصغر فرمانده گردان بود.

وقتی مقام معظم رهبری به منزل شهیدان ارسنجانی رفتند، به مادر اصغر اشاره کردند و فرمودند: «این خانه نور است و این مادر نور علی نور است.»

____________________________________________________________________
*شهید علی اصغر ارسنجانی فرمانده گردان میثم تمار
راویتی از سید ابوالفضل کاظمی
 islamiclife.ir

• زندگی به سبک شهدا/ سفر حج با پول بیت‌المال

رفته بود مکه؛ وقتی برگشت با همسرم رفتیم دیدنش؛ خانه‌شان آن موقع در کوی طلاب بود؛ قبل از اینکه وارد اتاق بشویم، در راهرو چشمم به یک تلویزیون رنگی با کارت و بند و بساط دیگرش افتاد.
بعد از احوال‌پرسی و چاق‌سلامتی صحبت کشید به حج او و اینکه چه کارهایی کرده و چه آورده و نیاورده. می‌خواستم از تلویزیون رنگی بپرسم، خودش گفت: «از وسایلی که حق خریدنش را داشتم، فقط یک تلویزیون رنگی آوردم».

گفتم: ان‌شاءالله که مبارک باشد و سال‌های سال برای شما عمر کند.
خنده معنا داری کرد و گفت: «برای استفاده شخصی نیاوردم؛ آوردم که بفروشم و فکر می‌کنم شما مشتری خوبی باشی آقا صادق.»
گفتم: چرا بفروشید، حاج آقا؟
گفت: «راستش من برای این زیارت حجی که رفتم، یک حساب دقیقی کردم و دیدم کل خرجی که سپاه برای من کرده، ۱۶ هزار تومان شده است؛ می‌خواهم این تلویزیون را هم به همان قیمت بفروشم تا مدیون بیت‌المال نباشم».
گفتم: من تلویزیون را می‌خواهم اما از بازار خبر ندارم، اگر بیشتر بود چی؟
گفت: «اگر بیشتر بود، نوش جانت و اگر کمتر بود که دیگر از ما راضی باشید.»
تلویزیون را به همان قیمت ۱۶ هزار تومان از حاج آقا خریدم و او هم پول را دو دستی تقدیم سپاه کرد.


____________________________________________________________
نقل از: صادق جلالی همرزم سردار شهید عبدالحسین برونسی
 islamiclife.ir

• زندگی به سبک شهدا/ شبی که دیگر لب به سیگار نزد

منبع: کتاب یادگاران/ شهید همت

• زندگی به سبک شهدا/ حتی یک کلمه

می‌خواست از خونه بره بیرون. بهش گفتم: وقتی برمی‌گردی، بی زحمت یه خورده کاهو و سبزی بخر.
گفت: من سرم خیلی شلوغه، می‌ترسم یادم بره. روی یک تیکه کاغذ هرچی می‌خواهی بنویس بهم بده.
همان موقع داشت جیب لباسشو خالی می‌کرد. یک دفترچه یادداشت و یک خودکار درآورد گذاشت زمین.
خودکار و کاغذها را  برداشتم تا چیزهایی را که لازم داشتم، برایش بنویسم.

یکه دفعه بهم گفت:ننویسی‌ها!
خیلی جا خوردم. نگاهش که کردم، به نظرم کمی عصبانی شده بود! گفتم: مگه چی شده؟
گفت: اون خودکاری که دستته، مال بیت الماله...
گفتم: من که نمی‌خوام باهاش کتاب بنویسم! دو سه تا کلمه بیشتر نیست.
گفت: نه! حتی یک کلمه.
 

____________________________________________________________
خاطره ای از شهید مهدی باکری به نقل از همسر شهید
 

• زندگی به سبک شهدا/ «صبحانه غذای جسم است ولی قرآن غذای روح»
•  

صبح‌ها قبل از این که به سر کارش برود، قرآن می‌خواند. یک روز قرآنش را خواند و لباس‌هایش را پوشید تا به محل کارش برود.
گفتم: «نمی‌خواهید صبحانه بخورید؟»
 جواب داد: «وقت ندارم، دیر شده است.»

گفتم: «خوب شما قرآنتان را می‌توانید در محل کارتان بخوانید و آن وقتی را که برای خواندن قرآن می‌گذارید، صبحانه‌تان را بخورید.»
ایشان در جواب حرفم گفتند: «صبحانه غذای جسم است ولی قرآن غذای روح است»

 و به محل کارشان رفتند.
 

______________________________________________________________

راوی : از زبان همسر شهید «علیرضا عاصمی»