بنده معتقدم برای رایج کردن یک گناه در عمل یکی از راه هایش این است که آن گناه را در زبانها رایج کنند.
آنقدر بگویند که قبحش از بین برود!
شما این قضیه فلسطین و سرنوشت شومی را که بعضی از فلسطینیها برای خودشان و ملت فلسطین قبول کرده اند، ببینید!
امروز، این تجربه و عبرت بزرگی است.
از بس مدام در گوشه کنار، کسی چیزی گفت و دیگران به او تشر نزدند!
هی گفتند «چه مانع دارد که ما با اسرائیل صحبت کنیم؟!»
دیگر نگفتند «دشمن غاصب!»
نگفتند این، دشمنِ غاصب است. این توی خانه ی فلسطینی ها نشسته است. چه مذاکره ای؟! مذاکره با او این است که بگویند فلان فلان شده، از خانه ما برو بیرون!
مذاکره با غاصب، این است.
مذاکره با ظالم این است که بگویند فلان فلان شده چرا این قدر ظلم می کنی؟! مذاکره یعنی این.
و الّا مذاکره دوستانه که بروند و بگویند و بخندند و او چیزی بگوید و این چیزی بگوید و بعد چانه بزنند و این که گفته شود دیگر با غاصب این حرف ها را نداریم چه معنی دارد؟
هیچکس هم به آن کسانی که هی اسم مذاکره با اسرائیل را آوردند و آوردند و آوردند، تشر نزد تا عیب و قبحش در نظرها از بین رفت و آخرش رسید به این روز تلخ و سیاه.
سخنان رهبرم
1372/8/12
