ما پیش از آنکه تشنه شده باشیم، نوشیده ایم و پیش از آنکه به اشـتها آمـده و با سـوال ها
گـلاویز شده باشـیم، خـود را تلنبـار کـرده ایم و پیـش از آنکـه به معنا ها دست یافـته باشـیم،
به کلمـه هـا رسـیده ایم و این اسـت کـه بـاد کـرده ایم و با آنکه زیاد داریم، مریض و بی رمق
هسـتیم و به امتلاء ذهنی و پر خوری فکری دچار شده ایم.
.....................................
و امـّا مـرگ، پـایـان نیسـت، آغـاز دویـدن هاسـت. در ایـن سـو، پـای مــا آمـاده مـی گـردد، بـا رنـج و فشــار و درد،
در آن سـو سـخت می تـازیم، تـا آن مقصـد بی مرز.
شادی روح حاج علی صفائی "صـلوات"
