آزمونها برای دیابت نوع1 و نوع2:
• آزمون هموگلوبین گلیکوزیله(A1C)
نتیجهی این آزمون خون متوسط قندخون 2 تا 3 ماه گذشته را نشان میدهد. با این آزمایش درصد قندخون متصل به هموگلوبین را نشان میدهد. هموگلوبین hemoglobin پروتئین ناقل اکسیژن در گویچههای سرخ است. هرچه میزان قندخون بالاتر باشد، میزان هموگلوبین چسبیده به قند بیشتر است. میزان A1C برابر 6/5 یا بیشتر یا بالاتر بودن آن در دوبار اندازهگیری جدا از هم نشانهی وجود دیابت است.
درصورتیکه نتایج آزمون A1C سازگار نباشد یا این آزمون در دسترس نباشد یا درصورتیکه بیماریهای دیگری هم وجود داشته باشد که نتیجهی آزمون غلط شود مثل بارداری یا وجود شکلی غیرشایع ازهموگلوبین، برای تشخیص دیابت از آزمونهای زیر استفاده خواهد شد:
•آزمون تصادفی قندخون
یک نمونهی خون در زمانهای مختلف گرفته خواهدشد. بدون توجه به زمان خوردن غذا، میزان قندخون اتفاقی 200 میلیگرم در دسیلیتر یا بالاتر نشانهی وجود دیابت است.
• آزمون قندخون ناشتا
یک نمونهی خون صبح ناشتا گرفته میشود. درصورتیکه میزان قندخون برابر 100یا 125میلیگرم در دسیلیتر باشد نشانهی پرهدیابت است. اگر در دو آزمایش جداگانه، میزان قندخون ناشتا برابر 125میلیگرم در دسیلیتر باشد، نشانهی وجود دیابت خواهد بود.
در صورت شک به وجود دیابت نوع 1، برای جستجوی کتون، ادرار نیز آزمایش خواهدشد. کتون فرآوردهی تولید شدهیی است که وقتی بافت ماهیچه وچربی برای انرژی مورد استفاده قرارمیگیرند و در بدن مقدار کافی انسولین نیست تاگلوکز مصرف شود به وجود میآید. گاهی از آزمایش پپتید Cاستفاده میشود. از این آزمون برای اندازهگیری قدرت لوزالمعده در ترشح انسولین استفاده میشود. میزان پپتیدC معمولاً درافراد دچاردیابت نوع 1 پایین است ولی ممکناست درافراد دچار دیابت نوع2 طبیعی یا بالا باشد.
