یکی رفته در فکر فردای خویش                 که فردا چگونه درآید به پیش

رجز خواند و دل کند خوش همی                    که دلخوش کند زندگی آدمی

کامروز نه کاری به گردون کنم                    چو فردا درآید بر او چون کنم

چو فردا درآمد شد امروز او                      و فردای دیگر شدش روز او

شبی مرد دانا چو حالش بدید                     که دنبال فردا شده مو سپید

گرفتش به اندرز مرد حکیم                       که پند آید از سینه ی هر رحیم

ذغال سیه را به چشمه مشوی                   تو روزی امروز ز فردا مجوی

به امروز خود کار میکن بساز                          که فردا برایت شود کار ساز

شعر از:حجت عرب