هرگز دلي ز غم، چو دل مجتبي نسوخت  
ور سوخت ز اجنبي، دگر از آشنا نسوخت‏
 
هر گلشني که سوخت، ز باد سموم سوخت  
از باد نوبهار و نسيم صبا نسوخت‏
 
چندان دلش ز سرزنش دوستان گداخت  
کز دشمنان ز هر بد و هر ناسزا نسوخت‏
 
هرگز برادري به عزاي برادري  
در روزگار، چون شه گلگون قبا نسوخت‏
 
آن دم که سوخت حاصل دوران، ز سوز زهر  
در حيرتم که خرمن گردون چرا نسوخت‏
 
تا شد روان عالم امکان، ز تن روان  
جنبنده ‏اي نماند کزين ماجرا نسوخت‏