یادم می آید که مادرم همیشه از من می پرسید:"به نظر تو مهمترین عضو بدن کدام است؟"

در طول همه این سالها آنچه را که فکر میکردم درست باشد میگفتم. در کودکی به نظرم می آمد که شنیدن از همه چیز مهمتر است>پس گفتم :"گوشهایم."اما مادرم در پاسخ گفت:"بسیاری از مردم ناشنوا هستند و کماکان به زندگی خود ادامه می دهند."

پس از گذشت چند سال در ایام نوجوانی هنگامی که کم کم با دنیای اطرافم آشنا می شدم و با نگاهی متفاوت به دنیا مینگریستم>مادرم دوباره سوال خود را تکرار کرد و من که ناخودآگاه در مورد این مسئله بسیار اندیشیده بودم گفتم :"چشمهایم."او رو به من کرد و گفت:"می بینم که خیلی خوب پیشرفت کرده ای و از این بابت بسیار خوشحالم.ولیکن پاسخت درست نیست>چه بسا افرادی که در عین نابینایی به درجات بالایی هم رسیده اند."

در طول سال های متمادی مادر چند بار دیگر پرسش خود را تکرار کرد.هر بار پاسخ نادرست بودالبته او هر بار از پیشرفت من تعریف میکرد.

در عنفوان جوانی ام پدر بزرگم از دنیا رفت و رفتن او همه را غمگین و گریان کرد>حتی پدرم گریه می کرد.

آن روز را به خوبی به خاطر دارم چون دومین باری بود که می دیدم پدرم می گرید.وقتی که زمان آخرین وداع با پدر بزرگ فرا رسید مادر ناگهان به سوی من برگشت و گفت:"دلبندم آیا متوجه شدی که مهمترین عضو بدن کدام است؟" جدا غافلگیر شدم .اصلا فکر نمی کردم که در چنین موقعیتی سوال خود را تکرار کند راستش همیشه به نظرم می آمد که این سوال و جوابیکجور بازی بین من و اوست.او شگفتی و حیرت را در چشمان من خواند و گفت:"این پرسش از اهمیت خاصی برخوردار است و علم به آن>به تو کمک خواهد کرد که زنده بودنت را زندگی کنی!امروز وقت آن رسیده که این درس مهم را یاد بگیری."

سپس طوری به من نگاه کرد که فقط یک مادر می تواند به فرزندش بنگرد >اشک در چشمانش حلقه زد و گفت:"مهمترین عضو بدن شانه هایت است."متعجب پرسیدم:"آیا به خاطر این است که سرم را روی بدنم نگه می دارد؟"

گفت:"نه>به این دلیل مهمترین است که سر دوست یا عزیزی را در هنگام غصه و ناراحتی بر خود نگه میدارد و می تواند تکیه گاه دل اندوهگین یا بیماری باشد.فرزندم>هر کسی در اوقاتی از عمر خود نیازمند شانه ای برای گریستن است.آرزو می کنم آنقدر دوست خوب در اطراف تو باشدکه در هنگام نیاز شانه ای برای گریستن داشته باشی."

از آن روز متوجه شدم همدردی با دیگران از همه چیز مهمتر است و تکبر و خود خواهی بدترین صفت.