اللّهــم صلّ علــي محمّــد و آل محمّــد و عجّــل فرجــــهم "

ابي عبدالله جدلي گفت : بر اميرالمو منين ( ع ) داخل شدم در حالي كه حضرت حسين ( ع ) در كنار آن حضرت نشسته بودند ، اميرالمو منين ( ع ) دست بر شانه حسين ( ع ) زد و سپس فرمود : اين كشته خواهد شد و احدي ياري او را نخواهد نمود .
راوي مي گويد : عرضه داشتم يا اميرالمو منين به خدا قسم اين زندگي بدي است . حضرت فرمودند : اين حادثه حتما به وقوع مي پيوندد .
حضرت علي ( ع ) به حضرت امام حسين ( ع ) فرمودند : اي ابا عبدالله از قديم ثابت و مسلم شده كه تو اسوه و مقتداي خلق مي باشي . حسين ( ع ) عرضه داشت : فدايت شوم حالم چيست ؟
حضرت علي ( ع ) فرمودند : مي داني آن چه را كه خلق نمي دانند و عن قريب عالم به آن چه مي داند منتفع خواهد شد ، فرزندم بشنو و ببين پيش از آن كه مبتلا گردي ، قسم به كسي كه جانم در دست اوست ، بني اميه خون تو را خواهند ريخت ولي نمي توانند تو را از دينت جدا كرده و قادر نيستند ياد پروردگارت را از خاطرت ببرند .
حسين ( ع ) عرضه كرد : قسم به كسي كه جانم در دست اوست همين قدر مرا كافي است به آن چه خدا نازل فرموده اقرار داشته و گفتار پيامبر خدا تصديق داشته و كلام پدرم را تكذيب نمي كنم .
اميرالمو منين ( ع ) بيرون آمده و در مسجد نزول اجلال فرموده و اصحاب و ياران دور آن حضرت حلقه زدند در اين هنگام حضرت حسين ( ع ) تشريف آوردند تا رسيدند مقابل اميرالمو منين ( ع ) و آن جا ايستادند ، اميرالمو منين ( ع ) دست مبارك بر سر ايشان نهاده و فرمودند : پسرم ، خداوند متعال ، اقوام و طوايفي را به وسيله قرآن تقبيح نموده و مورد سرزنش و ملامت قرار داده و فرموده است :
فما بكت عليهم السما والارض و ما كانوا منظرين .
به خدا قسم حتما پس از من تو را خواهند كشت سپس آسمان و زمين بر تو گريه خواهند نمود

منبع.کتاب  320 داستان از معجزات و كرامات امام علي (ع )