یكی از مباحث مهم در دانشهای اسلامی ، دانش نجوم اسلامی است.

این موضوع بدلیل مسایل عبادی مهمی است كه در این دین وجود دارد.

نخستین علومی كه ساكنان بلاد اسلامی به آن اهتمام ورزیدند علومی مانند طب ، كیمیا و نجوم بود كه احكام این علوم را بر دیگر علوم ترجیح می دادند.

در خلال سال ۱۸۰میلادی تا قرن شانزدهم ، اعراب در زمینه ی ستاره شناسی برتری یافتند که در مركز فرهنگی شان بغداد در قرن هشتم كتاب المجسطی بطلمیوس به زبان عربی ترجمه شد. البتانی ( ۹۲۹- ۸۵۰ ) میلادی پرآوازه ترین منجم عرب تا حدود زیادی بر محتوای این كتاب افزود. آنها ابزارهایی نظیر اسطرلاب را كه اختراع یونانیان باستان بود را تكامل بخشیده و دقیقتر از یونانیان موقعیت ستارگان را رصد كردند.

اسطرلاب الگویی دو بعدی از آسمان شب است كه در قرون وسطی برای تعیین موقعیت خورشید و ستارگان بكار می رفت .

اولین محاسبات دقیق قطر زمین توسط برادران بنو شاكر انجام گرفت.

یكی از دلایل توجه ویژه به نجوم در دوران اسلامی تعیین تقویم و اوقات شرعی است كه مستلزم مشاهدات و محاسبات دقیق نجومی است .

هندسه كروی كه توسط ابوالوفای بوزجانی معرفی شد این محاسبات را بطور عمده تكمیل كرد .