چه لحظه های بسیاری که با نجواهایت می توانی آنها را به ابدیت وصل کنی . نیایش های تو ظهور زیبایی روح توست .

در هر حال می توانی با خداوند نجوا کنی ، حتی با دهان بسته و چشم های بر هم نهاده ...

از دریچه ی قلبت ، نقبی به سوی نور بی پایان و بی کرانه ی محبت های خــالق هستی بــــــاز کن . حتماً پیش آمده

لحظاتی کـــــــه نمی دانی از چه کسی و چه چیزی کمک بگیری ؟ ذهنت تــــو را یاری نمی کند و عقلت راه به جایی

نمیبرد . این لحظه هم دور نیست حتی اگر از راه اصلی ، بسیار دور شده باشی . نیایش به درگاه خداوند متعال ، غذای

روح است . درد دل کـــردن با خداوند ، هیچ گاه پشیمانی به بار نمی آورد و همواره نتیجه ای افزون بر تسکین و آرامش

به همراه دارد . اگر انرژی تو ته کشیده ، به خـــالق هستی ، آن منبع بی پایان وصل شو . نیایش قوای رفته تو را تجدید

می کند و روز رفته را برای تو ، نو می سازد .

نیـــــــایش

زیباترین جلوه ی بندگی است .