صفحه سیصد و هفتاد و دو قرآن آیات 112 تا 136 سوره شعراء

 با قرائت استاد خلیل الحصری

 

قَالَ وَمَا عِلْمِي بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿١١٢﴾
[نوح‌] گفت: «به [جزئيات‌] آنچه مى‌كرده‌اند چه آگاهى دارم؟(۱۱۲) 
 
 إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَى رَبِّي لَوْ تَشْعُرُونَ ﴿١١٣﴾ 
حسابشان -اگر درمى‌يابيد- جز با پروردگارم نيست.(۱۱۳) 
 
وَمَا أَنَا بِطَارِدِ الْمُؤْمِنِينَ ﴿١١٤﴾
و من طردكننده مؤمنان نيستم. (۱۱۴) 
 
 إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ مُّبِينٌ ﴿١١٥﴾
من جز هشداردهنده‌اى آشكار [بيش‌] نيستم.» (۱۱۵)
 
 قَالُوا لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ ﴿١١٦﴾
 گفتند: «اى نوح، اگر دست برندارى قطعاً از [جمله‌] سنگسارشدگان خواهى بود.» (۱۱۶) 
 
 قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِي كَذَّبُونِ ﴿١١٧﴾
گفت: «پروردگارا، قوم من مرا تكذيب كردند؛ (۱۱۷) 
 فَافْتَحْ بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ فَتْحًا وَنَجِّنِي وَمَن مَّعِي مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿١١٨﴾
ميان من و آنان فيصله ده، و من و هر كس از مؤمنان را كه با من است نجات بخش.» (۱۱۸) 
 فَأَنجَيْنَاهُ وَمَن مَّعَهُ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ﴿١١٩﴾
پس او و هر كه را در آن كشتى آكنده با او بود، رهانيديم؛ (۱۱۹) 
 
 ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ الْبَاقِينَ﴿١٢٠﴾ 
آنگاه باقى‌ماندگان را غرق كرديم. (۱۲۰)
 
إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿١٢١﴾
 قطعاً در اين [ماجرا درس‌] عبرتى بود، و[لى‌] بيشترشان ايمان‌آورنده نبودند.(۱۲۱)
 
 وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿١٢٢﴾
 و در حقيقت، پروردگار تو همان شكست‌ناپذير مهربان است. (۱۲۲)
 
 كَذَّبَتْ عَادٌ الْمُرْسَلِينَ ﴿١٢٣﴾
 عاديان، پيامبران [خدا] را تكذيب كردند. (۱۲۳)
 
 إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿١٢٤﴾ 
آنگاه كه برادرشان هود به آنان گفت: «آيا پروا نداريد؟ (۱۲۴)
 
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ﴿١٢٥﴾ 
من براى شما فرستاده‌اى در خور اعتمادم. (۱۲۵)
 
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٢٦﴾
 از خدا پروا كنيد و فرمانم ببريد. (۱۲۶) 
 
 وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿١٢٧﴾ 
و بر اين [رسالت‌] اجرى از شما طلب نمى‌كنم. اجر من جز بر عهده پروردگار جهانيان نيست.(۱۲۷)
 
أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ آيَةً تَعْبَثُونَ ﴿١٢٨﴾ 
 آيا بر هر تپه‌اى بنايى مى‌سازيد كه [در آن‌] دست به بيهوده‌كارى زنيد؟ (۱۲۸)
 
وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ ﴿١٢٩﴾ 
 و كاخهاى استوار مى‌گيريد به اميد آنكه جاودانه بمانيد؟ (۱۲۹)
وَإِذَا بَطَشْتُم بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ ﴿١٣٠﴾
 و چون حمله‌ور مى‌شويد [چون‌] زورگويان حمله‌ور مى‌شويد؟ (۱۳۰)
 
 فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٣١﴾
 پس، از خدا پروا داريد و فرمانم ببريد. (۱۳۱) 
 
وَاتَّقُوا الَّذِي أَمَدَّكُم بِمَا تَعْلَمُونَ ﴿١٣٢﴾ 
و از آن كس كه شما را به آنچه مى‌دانيد مدد كرد پروا داريد: (۱۳۲)
 
أَمَدَّكُم بِأَنْعَامٍ وَبَنِينَ﴿١٣٣﴾ 
 شما را به [دادن‌] دامها و پسران مدد كرد، (۱۳۳) 
 
وَجَنَّاتٍ وَعُيُونٍ ﴿١٣٤﴾
و به [دادن‌] باغها و چشمه‌ساران؛ (۱۳۴)
 
 إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ ﴿١٣٥﴾
من از عذاب روزى هولناك بر شما مى‌ترسم. (۱۳۵) 
 
 قَالُوا سَوَاء عَلَيْنَا أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُن مِّنَ الْوَاعِظِينَ﴿١٣٦﴾
گفتند: «خواه اندرز دهى و خواه از اندرزدهندگان نباشى براى ما يكسان است. (۱۳۶)