می خواهم زندگیم را آنطور که میخواهم ببافم...
 
یکی از زیر یکی از رو...
نه خوب نیست میشکافمش اینطوری زندگیم بیخودی کش میاید
 و با یک بارش سطحی آسمان به تنم گشاد و بد قواره میشود...
پس دوباره زندگیم را سر می اندازم....
یک رج زیر یک رج رو اینطوری بیشتر به دلم میشیند
 آنجایی که زندگی آزارم میدهد را از دانه هایش کم میکنم
 و آنجایی که خوشبختی را حس میکنم به دانه های زندگیم اضافه میکنم 
چقدر زیباست وقتی زندگیت را خودت ببافی 
و به تن کنی جوری که نه به تنت زار بزند نه تنگ باشد که جلوی نفست را بگیرد...
می بافم رویای زندگی را ...