مادری پیر مرا ، نکته ای زیبا گفت !
از بد دنیا گفت !
گفت: طاووس مشو ، که به عیبت خیزند ،
گر شوی شعله شمع ، زیر پایت ریزند !
گفت : پروانه مشو ، که به سرگردانی ،
لای انگشت کتاب ، سالها میمانی !
نه زمین باش نه خاک ، که تو را خوار کنند ،
وانگهی ذهن تو را ، پر ز مرداب کنند !
آسمان باش که خلق ، به نگاهت بخرند !
وز پی دیدن تو ، سر به بالا ببرند .
 
آسمان باش عزیز ...
آسمان باش عزیز ...