مرا لبریز آن مستانگی کن
چنان قمبر غلام خانگی کن

 

از آن روزی که از جامت چشیدم
رخت را فاش در پیمانه دیدم

 

جمال حسن تو شد قبله گاهم
نشسته خال رویت در نگاهم

 

عنایت شما هر روز بیش است
ولی این بینوا محتاج بیش است