خدایا

 چنان کن که بیش از آنکه در تمنای تسلی باشمـ خود مایه ی تسلی گردمـ

بیش از آنکه در پی درک شدن باشمـ درک کنمـ

بیش از آنکه در تمنای دوست داشته شدن باشمـ مهربورزمـ

چرا که با فراموش کردن خویشتن است که خویش را می یابد

با بخشیدن است که بخشیده میشود

وبا درگذشتن است که زندگی جاودان می یابد