بی نیاز

من و مجید بالای سر اولین مجروح نشستیم . مجید رو به من کذد و سریع کوله پشتی را باز کرد تا ... ناگهان صدای سنگین و  ضعیفی از ته سینه اش بیرون آمد : آخ قلبم ! و در آغوش من افتاد !

گفتم : مجید چی شده ؟

چیزی نگفت . دوباره گفتم مجید چی شده ؟

چیزی نگفت . از روی پاهایم بلندش کردم و روی زمین نشاندمش و قیچی را از داخل کوله پسشتی ام برداشتم و جلئی پیراهنش ذات پاره کردم جای هیچ زخمی نبود . سریع پشت پیراهنش را شکافتم دیدم کمرش به اندازه پهنای دو انگشت سوراخ شده و تیر تا نزدیک قلب پیش رفته است !  دست و پایم را گم کردم . دور و برم را نگاه کردم مجروح زیادی روی زمین بود . به خود آمدم .

مجید گفت : تنفسم بده ، تنفسم بده .

روی سینه اش افتادم و نفس مصنوعی را شروع کردم و به کمک یک پزشکیار ، کمر و سینه مجید را بستم که زخم مکنده ؛ مجید را خفه نکند .

مجید جان چیز مهمی نیست من پیشت هستم .

به چهره اش که نگاه کردم صورتش سفید و نورانی شده بود ، چشماتش از از حدقه در آمده بود و قدش کشیده شده بود .

گفت : سردمه ، سردمه .

م هم سریع لبلس گرم خود را در آوردم و روی مجید انداختم ، تا اینکه آرام شد . سراغ مجروح های دیگر رفتم ، چند دقیقه ای گذشت ، به طرف مجید آمدم و گفتم : نجید جان حالت چطوره ؟

مجید جان تنفس نمی خوعهی ؟

چیزی نشنیدم .

گفتم آقا مجید سردت نیست ؟

چیزی نگفت !

چراغ قوه را برداشتم ، چشمان آرام و بسته اش را باز کردم و در چشمانش نور انداختم ، هیچ عکس العملی نشان نداد !

چند لحظه بعد مطمئن شدم که او از همه چیز بی نیاز شده است .

با خود کار روی پیراهنش نوشتم :

شهید مجید رضایی از بهداری لشکر امام حسیسن (ع)