منوچهر آتشی

(۲ مهر، ۱۳۱۰، دهرود شهرستان دشتستان استان بوشهر - ۲۹ آبان، ۱۳۸۴، تهران) شاعر و مترجم معاصر.

سبک شعری

منوچهر آتشی در اواخر دههٔ ۳۰ با «آهنگ دیگر» در شعر معاصر به تجربه‌ای تازه دست می‌زند. او با کشف و شهود در طبیعت جنوبی و وحشی به نوعی خشونت غریزی در شعر دست می‌یابد. اما آنچه خشونت شعری آتشی را از عنصر خشونت آشفته و غیرمنسجم برخی از شاعران قبل و بعد از خودش (مثلاً از نصرت رحمانی یا کیومرث منشی‌زاده) متمایز می‌کند به‌جز حضور «جنوب»، لحن حماسی آن است.

شعرهای آتشی در دهه‌های ۳۰ و ۴۰ و ۵۰ شعر کویر است و عناصر طبیعی این کویر حماسه و خشونت را با هم می‌آمیزد.

گذشته از آن، عشق و امید و آرزو نیز خود را به این طبیعت جنوبی غرق می‌کند و احساس تنها در مثلث خشونت-حماسه-جنوب چهره نشان می‌دهد.

مرگ

منوچهر آتشی سال ۱۳۸۴ بر اثر ایست قلبی در سن ۷۴ سالگی در بیمارستان سینا تهران درگذشت و در بندر بوشهر به خاک سپرده شد. وی چند روز قبل از مرگش در مراسم چهره‌های ماندگار به عنوان چهره ماندگار ادبیات معرفی شده بود.

آثار

مجموعه‌های شعری زیر از آثار اوست:

• آهنگ دیگر ۱۳۳۸
• آواز خاک ۱۳۴۶
• دیدار در فلق ۱۳۴۸
• بر انتهای آغاز ۱۳۵۰
• گزینه اشعار ۱۳۶۵
• وصف گل سوری ۱۳۷۰
• گندم و گیلاس ۱۳۷۱
• زیباتر از شکل قدیم جهان ۱۳۷۶
• چه تلخ است این سیب ۱۳۷۸
• خلیج و خزر ۱۳۸۰
• باران برگ زوق: دفتر غزل‌ها ۱۳۸۰
• اتفاق آخر ۱۳۸۰
• حادثه در بامداد ۱۳۸۰
• ریشه‌های شب ۱۳۸۴
• غزل غزل‌های سورنا ۱۳۸۴