لکه‏ های خورشیدی ذراتی را به خارج پرتاب می‏کنند که به صورت بادهای خورشیدی به طرف خارج از فضا به حرکت در می‏آیند. بعضی از این ذرات در میدان مغناطیسی زمین به دام می‏افتند و ناحیه‏ای را در اطراف زمین تشکیل می‏دهند که موسوم به مغناط و سپهر است.

سمت رو به خورشید، این ناحیه به وسیله بادهای خورشیدی فشرده می‏شود، و سمت دیگر آن به صورت یک «دنباله» نامرئی کشیده می‏شود که تا ماورای مدار ماه گسترش دارد. در نزدیکی قطب‏های زمین، ذرات بادهای خورشیدی می‏تواند در جوّ واکنش داشته باشد و نورهای رنگینی را در آسمان شب تولید کند. در آسمان نیمکره شمالی این نورها به نورهای شمالی یا شفق شمال مشهورند.