اعراف .

قرآن .

((و ميان آن دو [ بهشت و دوزخ ] حايلى است .

مردانى هستند كه همه را به نشانى شان مى شناسند و اهل بهشت را آواز مى دهند كه سلام بر شما باد.
بدان داخل نشده اند)).
((ساكنان اعراف مردانى را كه از نشانى شان مى شناسند آواز دهند و گويند: آن خواسته كه گرد آورده بوديد و آن همه سركشى كه داشتيد شما رافايده اى نبخشيد)).
ـ امام على (ع ) : اهل يقين و مخلصان و ايثارگران از اعرافيانند.
ـ امام صادق (ع ) : اعراف بلنديهايى است ميان بهشت و دوزخ .

هستند كه با پيروان خود بر فراز اين تپه ها و بلنديها مى ايستند.
ـ امام باقر (ع ) در باره آيه ((و بر اعراف مردانى هستند ...)) به بريد عجلى فرمود: اين آيه درباره اين امت نازل شده و آن مردان همان امامان از خاندان محمدند.
دوزخ .

ـ امـام عـلى (ع ) : من شهريار مؤمنانم .. .
من تقسيم كننده بهشت و دوزخم , من صاحب اعرافم .
ـ امـام بـاقـر (ع ) : مـايـيـم اعراف , همانان كه جز با شناخت ما خداوند شناخته نشود, ماييم اعراف , هـمانان كه تا كسى مارا نشناسد و ما او را نشناسيم به بهشت نرود و تا كسى ما را انكار نكند و ما او را انكار نكنيم به دوزخ نرود.
مـى خـواسـت خود را به مردم بشناساند بيگمان چنين مى كرد اما او ما را سبب و راه و در ورودى شناخت خود قرار داد.