در وصف سادگىِ ما دهه شصتيا همين بس كه خانم رضايى ميگفت : عزيزم خيلى جلو تلويزيون نشستى، برو عقب، عقب، عقب تر...
چشم باز ميكرديم ميديديم سر كوچه ايم