جبران خلیل

جبران خلیل جبران

هفت جا نفس خود را حقیر دیدم

نخست : هنگامی که به پستی تن می داد تا بلندی یابد

دوم : آنگاه که در برابر از پاافتادگان ، می پرید

سوم : آنگاه که میان آسانی و دشواری مختار شد و آسان را برگزید

چهارم : آنکه گناهی مرتکب شد و با یادآوری اینکه دیگران نیز همچون او دست به گناه می زنند ، خود را دلداری داد

پنجم : آنگاه که از ناچاری ، تحمیل شده‌ای را پذیرفت و شکیبایی‌اش را ناشی از توانایی دانست

ششم : آنگاه که زشتی چهره‌ای را نکوهش کرد ، حال آن که یکی از نقاب‌های خودش بود

هفتم : آنگاه که آوای ثنا سرداد و آن را فضیلت پنداشت