خلوت انس

خلوت انس

در اغتنام فرصتهاى ملكوتى ماه مبارك رمضان

گاهى كه تنهايى، آينه برمى‏دارى و به چهره خويش مى‏نگرى، تا نيك و بد و زشت وزيباى آن را ببينى. خلوت با خويش، براى شناخت «خود»! شايد در حضور جمع، شرم كنى، ولى درتنهايى، خجالت و شرمى نيست، چون نگاه و مراقبتى نيست، جز همان كه نگاهش همه جاهست و مراقبتش دائمى است. ماه رمضان، به نوعى فصل محاسبه است. «محاسبه‏» و «مراقبه‏» هم يك آينه است، اما ... پيش چهره جانت و در برابرروحت! و ... شايد در حضور جمع و در ازدحام روز مره‏گى نتوانى و مجالى نيابى تااز خودت حساب بكشى. اينجا هم خلوت و تنهايى و فراغت، چاره‏ساز است.

لحظات سرشار از بركات و معنويات رمضان از همين فراغتهاى مطلوب و دوست داشتنى‏است. فرصت‏خلوت با خويش و خداست، ساعات حضورو در مجلس «مراقبه‏» و «محاسبه‏»است، موعد امتحان اخلاص است، فرصتى است تا «دفتر دل‏» را بگشايى و «كتاب عمل‏»را بازخوانى كنى. تو كه مى‏گفتى: مجال و حالى نيست، گرفتاريها و مشكلات و ...

فرصتى براى «رسيدن به خود» نمى‏گذارد، اينك، اين همان مجال و فرصت ناب! توبايد آموخته و تمرين كرده باشى، «تنهايى در جمع‏» را، «خلوت‏» در «ازدحام‏»را، «سكوت در هياهو» را، رمضان چيست و تو در كجاى اين «قطعه‏اى از بهشت‏»قرار دارى كه موهبت‏خدا براى زمينيان است؟ با كدام دعوت به اين ضيافت آمده‏اى؟ سر كدام سفره و مائده معنوى نشسته‏اى و فيض حضورت و بهره آمدنت چيست؟ اين نيز نوعى محاسبه و حساب كشيدن از خويش را مى‏طلبد. سر سفره ضيافت الهى نشسته‏اى. سحرهاى پر بركت، افطارهاى پرمعنويت، شبهاى دعاى افتتاح و كميل، جلسات دعا وترتيل و تلاوت و تواشيح، حالات پرجذبه انس با قرآن و مفاتيح، تهجد و سحرخيزى وچشمان بيدار قبل از فجر دعاهاى روزانه، همه و همه مائده‏هاى آسمانى اين «شهرالله‏» است و تو را فرا خوانده‏اند، تا به قدر تشنگى و توان و در حد ظرفيت وجودى‏از اين «چشمه رحمت‏» بنوشى و از «جان جامه تقوا» بپوشى و در راه عبوديت‏خدابكوشى. اينك كه آمده‏اى و مهمان اين بزم حضورى، وقت تنگ و مجال گذرا را بايد مغتنم‏شمرد. با چه آمده‏اى و با چه بازمى‏گردى؟ و كدام تغيير حالت و خصلت و عادت را از اين «ماده خودسازى‏» به ارمغان خواهى‏برد؟ خودمانى بودن با خدا هم موهبتى است! كسى نيست كه بشنود، خودت هستى و خدايت.

با خودت صميمى باش، يك‏رو و خودمانى و بى‏پرده. كمى در كوچه پس كوچه‏هاى روح خويش بگرد. لحظاتى «كارنامه‏» خود را مرور كن، چه مى‏بينى؟... نقاط روشن آن بيشتر است، يا نقاط تيره‏اش؟ «حسنات‏» و «سيئات‏»، چه نسبتى با هم دارند؟ ماهها انتظار مى‏كشيدى كه باز هم «ماه خدا» فرا رسد و دست نياز و پاى طلب،به اين آستان و اين سوى، برآورى و بكشى. براى فرا رسيدن دوباره «شبهاى قدر» لحظه‏شمارى مى‏كردى. هنوز لذت اشك ريختن‏ها و ناليدن‏ها و تضرعهاى شبهاى «احياء» در كام جانت‏باقى‏است و طراوت معنويت‏بار آن همخوانى و همنالى با انبوه خداجويان عاشق و صادق،هنوز هم چون نسيمى خوشبوى، فضاى جانت را معطر ساخته است. بنا بود در رمضان گذشته، آمرزيده شوى و «غفران الهى‏» را چون مدالى بر گردن‏بياويزى، اما چه شد؟ امسال، رمضان همان حال و هواى معنوى را دارد. رحمت الهى هميشه جارى و سارى است، اگر كوتاهى است، از ماست. «گر گدا كاهل‏بود، تقصير صاحبخانه چيست؟» آن اشكها و ناله‏ها چه شد و كجا رفت؟ تنها براى آن چند «شب قدر» نبود. قرار نبود كه آن گريه‏ها و تضرعها و از عمق جان به درگاه خدا ناليدن‏ها و خودرا حقير و فقير و مسكين و نيازمند ديدن و دانستن‏ها مخصوص «شبهاى احيا» باشد ودر فضاى مسجد و مصلا جا بماند.

امسال هم، قرار نيست كه تاملات رمضان را، شبهاى سرنوشت‏ساز قدر را، لحظات‏نورانى و عرفانى سحر را، حالات خوش جلسات دعا و قرآن را، حضور قلب نماز شب ونوافل را در ماه رمضان جا بگذارى و باز هم عريان از اين همه جامه‏هاى بهشتى،وارد شوال شوى. پس «عيد فطر» براى چيست؟ آنچه عيدى خواهى گرفت، بايد در طول سال و همه عمر، همراه داشته باشى، خرجش‏نكنى، جايى جا نگذارى، گم نكنى، از دستت نگيرند ...

راستى ... سوغاتت در اين سفر معنوى به «شهر الله‏» چيست؟ بارى ... آينه بردار، كمى در خويش بنگر، در خلوت خويش، با خودت صميمى باش. كيستى، كجايى؟ چه مى‏كنى؟ چه دارى؟ رمضان را مفت از كف مده!!!!!!!!!!!!