تا به کى در عقب ابر، نهان باشد مهر؟ 
تا که روشن کنى آفاق، گشا پرده ز چهر 
عالمى ریزه خورِ خوانِ عطاى تو ز مهر 
سفره جود تو گسترده شب و روز، سپهر