سر به زیر است آفتاب عصر عاشورا اگر

شرم دارد بی گمان از پیکر عریان تو!

بس که شد تاریک در شام غریبان آسمان

روز روشن نیست ما را از شب هجران تو!

ذره ای از داغ این دل کم نمی‌گردد اگر

تا قیامت هم بگوییم از لب عطشان تو!