پادشاهى با ديده تحقيرآميز به پارسايان مى نگريست ، يكى از پارسايان از روى تيز فهمى ، دريافت كه پادشاه نسبت به پارسايان ، بى اعتنا است ، به او گفت  اى شاه ! ما در اين دنيا از نظر لشگر از تو كمتريم ولى از نظر عيش ‍ زندگى از تو شادتر مى باشيم ، و در مورد مرگ با تو برابريم و در روز حساب قيامت از تو بهتريم ، بنابراين چرا بر ما فخر مى فروشى ؟

اگر كشور گشاى كامران است

 

و گرد رويش ، حاجتمند نان است

 

در آن ساعت كه خواهند اين و آن مرد

 

نخواهند از جهان بيش از كفن برد

 

چو رخت از مملكت بربست خواهى

 

گدايى بهتر است از پادشاهى

پارسا در ظاهر لباس پاره پوشيده و سرش را تراشيده ، ولى در باطن ، دلش ‍ زنده است و هواى نفسش مرده است .

نه آنكه بر در دعوى نشيند از خلقى

 

وگر خلاف كنندش به جنگ برخيزد

 

اگر ز كوه غلطد آسيا سنگى

 

نه عارف است كه از راه سنگ برخيزد

شيوه پارسايان ، ذكر و شكر، خدمت و طاعت ايثار و قناعت ، توحيد و توكل ، تسليم و تحمل است . هر كس كه داراى اين صفات است ، در حقيقت پارسا است گرچه لباس پاره پوشيده باشد، ولى آن كس كه هرزه گرد، بى نماز، هواپرست و هوسباز است و همواره اسير شهوت بوده و در خواب غفلت بسر مى برد و بى بندوبار است ، چنين كسى رند (دغلباز) است گرچه در ميان لباس فاخر باشد.

اى درونت برهنه از تقوا

 

كز برون جامه ريا دارى

 

پرده هفت رنگى در مگذار

 

تو كه در خانه بوريا دارى