از داناى پيرى شنيدم در نصيحت به يكى از مريدان خود چنين مى گفت : اى پسر به همان اندازه كه دل انسان به رزق و روزى تعلق دارد، اگر به روزى دهنده تعلق داشت ، مقام او از مقام فرشتگان بالاتر مى رفت .

فراموشت نكرد ايزد در آن حال

 

كه بودى نطفه مدفوق و مدهوش

 

روانت داد و طبع و عقل و ادراك

 

جمال و نطق و راءى و فكرت و هوش

 

ده انگشت مرتب كرد بر كف

 

دو بازويت مركب ساخت بر دوش

 

كنون پندارى از ناچيز همت

 

كه خواهد كردنت روزى فراموش ؟